Altaylardan Anama Mektuplar 1

En son Kafkas cephesindeydim anam!

Ulaşır mı bu yazdıklarım sana kim bilir?

Dişimizle, tırnağımızla savaştık,

Mermimiz bitene,

Süngülerimiz kırılana kadar.

Alçak namlular, 

Yarı baygın, bitkin vücutlarımıza

Dayanana kadar.

Esir düştük anam,

Bilmem sonumuz ne olur…

Bizi Altay Bölgesine sürdüler,

Göktürklerin özgürce at sürdüğü çayırlara.

Gök bayrağın dalgalandığı,

İlteriş Kağan’ın çerilerine emir verdiği

Uçsuz bucaksız bozkırlara.

Sanki Çin’e at koşturuyor yirmi tümen

Önümüzde Türkün sevdası Ötüken…

Ama bizim boynumuz bükük,

Urbalarımız paramparça,

Pusatımız yok…Elimiz ,kolumuz bağlı

Çiçekler açsa ne farkeder?

Devam ediyor,

İçimizi çürüten esirlik…

Yağının merti mi olur?

Siperlerden daha sert, esir kamplarında,

Tel örgüler yüreğimize batar.

On iki bin kişiden 

Kala kala iki, üç bin er kaldık.

İşkence, açlık, hastalık,

Her gün eridik…

Fotoğraflar acıyı göstermez,

Ruhumuzdaki delikler

Vücutlarımızdakinden daha fazla…

Ben Sencer Çavuş!

Ölmedim anam ,

Ama burada yaşayana her gün ölüm!

Ah nazlı vatan!

Gözümde tüter bizim diyar

Çok uzak: ana, çocuklar, yar…

Yaşarsam,

Yine yazacağım anam,

Oğlun Sencer Çavuştan selam…