Gece Mavisiydi Kelebeğin Kanatları

Aramızda gecenin karanlığı var

Ve karanlık gece

Mavi kelebeğin kanat çırpışında yankılanır

Kaçar çürümüş gül yapraklarının kokusundan

Ateş lalesinin zehirli çiçeğine sığınır.

Gözlerim

Gece kelebeğinin gözleri gibi

Kirpiklerinde yasak ayinlerin küllerini saklayan

Hem ölümü hem arzuyu çağıran çift uçlu bir bıçak

Geceyi teninde parçalayan

Kanatlarımda uzaklığın küflü sessizliği

Dokunsam kızıl dolunayı saran gri bulutlara

Bütün günahlarım

Ölü yıldızların külü gibi

Karışacak ateş lalesinin yapraklarına

Göğsümde gizlenmiş paslı bir kilit,

Her özleyişimde içime dolan sıcak dokunuşlar

Ve ben, kanatlarını yakan

Gece mavisi bir kelebek gibi

Karanlığın ortasında ateşe sürükleniyorum

Bedenlerimiz, dokunmaktan sakınan hayaletler

Nefeslerimiz uykulara sızan yasak dualar

Kan kırmızısı bir öpücüğün yankısı

Göğsümüzde çırpınan siyah gölgelerle birleşir

Çözülür ellerimizin görünmeyen zincirleri

Ve kutsal bir lanet gibi

Dokunur kıvrımlarımıza iz bırakmadan.

Çekilir tanrılar, tanrıçalar tahtlarından.

Söner yeryüzünün bütün ışıkları;

Utanır güneş, kapar gözlerini,

Ay yüzünü örter.

Çünkü biz, sevişmeden sevişir ölümle öpüşürüz,

Gizli bir ayinin kan ve kemikle örülmüş,

Kurban edilen düşlerin ilahisiyle yankılanan loş koridorunda.

İşte o an

Yasak sevişmelerin dağınık yatağında

Kanatları kırık, yorgun ve göçebe ruhlarımızdan

Kan kızılı bir şafak sızar.

Ve

Yanar gece mavisi kelebek,

Ölümü öperek ateş lalesinde

MEHPARE / İNSAN SOFRASINDA ÇIPLAK RUHLAR KİTABIMDAN