Ay Ninni Söyler

Suskunluk gemisine yelken olmuşuz

Demir almışız yalnızlık limanından

Yarısı kırık dümene geçmiş

Ölü canlardan tayfalar

Miçolar, sahipsiz ruhlardan

Derin mavinin karanlığında bulmuşuz kendimizi

Ne bir gün doğumu dokunmuş yüzümüze

Ne de yetişebilmişiz kızıl gün batımına

Güneş yakmış örselenmiş bedenlerimizi

Dökülmüş can kırıklarımız

Sönmüş bir volkan gibi

Küskün yıldızlardan avuçlarımıza

Denizin tuzu bile unutmuş

Kabuk tutmayan yaralarımızı

Ne bir iz bırakmış, ne de bir hatıra

Tükenmiş ömrümüzden mavi dalgalara

Silinmiş ismimiz,

Sarhoş kaptanın yamalı seyir defterinden

Suya yazılmış birer masal gibi hayallerimiz

Kaybolmuş sessizce,

Yırtık bir haritanın solgun çizgilerinden

Şaşmış rotamız, savrulmuşuz fırtınalarla

Ellerimizde kırık kürekler

Batmışız unutulmuş adaların solgun kıyılarında

Siyah beyaz düşlerin müebbet suskunluğu

Hapsolmuş aydınlık koyu karanlığa

Cebimizde geçmişe tutsak bozuk pusula

Her rüzgar bizi fısıldar denizin dilinde

Bükülür zaman, yankılanır sesler

Deniz kuşları taşır hikayemizi ıssız kumsallara

Kayboluruz

Beyaz köpüklü yakamozun büyüsünde

Batar güneş, küser yıldızlar, doğmaz gün

----Ay ninni söyler sabahsız gözlerimize-----

MEHPARE / 2025