Ucube Varlıklara Notlar

Uyan!

Sarhoş bedenin varoş bir çöplük olmuş,

Tıpkı ruhun gibi yalnız kalarak.

Kimsin sen?

Kim olduğunu sanıyorsun?

O yağ bezeleri ile sarkan yüzün...

Sence evrende eşi benzeri yok mu

Bu iğrenç, pis varoşun?

Geçir ipi kafana,

As ipin ucunu tavana!

Kim fark eder?

Cesedin, kokmadan seni...

Sevgi sözleriyle,

Umut ve hayalle,

Ufak tefek yalanlarla

Kandırırsın;

Kendini, onu ve diğerlerini...

Ama beni kandıramazsın!

Ucuz beden...

Kalitesiz...

Tökezler,

Yaşlanır.

Soğuktan korumaz seni o cılız deri.

Ne vahşi,

Ne medeni;

Sen beceri yoksunu bir hayvansın!

Baban da hayvandı,

Oğlun da hayvan doğacak,

Hayvan kalacak.

Ve bir hayvan gibi

Çürüyüp birilerine yemek olacak.

Budala!

Dünya seni fark eder mi?

Taş duvarlar,

Çelimsiz yüzler,

Yalan konuşan diller...

Peki kan pompalamak için var olan kalp,

O seni fark eder mi?

Gerçek bu:

Sen bir hiçsin!

Hiç olarak doğdun,

Bir hiçlik yolunda yaşamaya çalıştın.

Ve pek sefil ömrün,

Bir hiçlik çukuruna...

Belki ateş sırtında,

Belki toprak altında,

Bir hiç olarak öldün.

Ey budala mahlukat!

Evrenin işlediği en değersiz mamulat...

Kaç okkaya satarsın ruhunu? Vereyim sana ederin kadar meskukat!

Kara vebaya yazıklar olsun,

Tüm hastalıklara...

Sökememiş seni dünyadan!

Pek basit görünür tek hücreli canlılar,

Ama onlar bile senden faydalılar.

Mahlukatlar içinde ucube olan,

Sanma bir değerinin olduğunu!

Ucube varlıklara ucubeler değer biçer,

Karanlık yalnızca karanlık yerlerde değer görür.

Ve pislik...

İnanır mısın?

İşte o yalnız,

Senin bünyenin çorak, pis, varoş benliğinde

Sığınacak bir yer bulur.

Korkma,

Kurtuluş var!

Desen de inanma...

Böyle doğdun,

Böyle öleceksin;

Belki de hiç doğmadın.

Çünkü güneş doğarken çiçekler ona imrenerek bakar;

Sen doğduğunda ise

Midem ağzıma geldi.

Bu nasıl bir çirkinlik böyle!

Sakın ha değerli olduğunu düşünme,

Senden çok var, bunu unutma!

O tiksinç yüzün gülmesin,

Ama ağlamasın da;

Çünkü sen her hâlinle çirkinsin.

Kedileri severim, çok tatlılar;

Keşke onlardan biraz bir şeyler alsaydın.

Çöp karıştırır sokak kedileri

Ama pislik içerisinde olmazlar.

A, doğru!

Çünkü orada sen vardın.

Ey kahrolası ruhsuz bedevi!

Ne diye dolaşırsın yüzün çirkinliklerle bezeli?

Evren

Hâlâ kesmedi mi sana ceza? Ne olacak yaptığın kötülüğün bedeli?

Bak, üzülme,

Kırılıyorsun...

Ama gücenme,

Çünkü sen bunları hak etmiyorsun.

Gücenmek de,

Üzülmek de,

Hatta kırılmak da

Ruhu temiz olanların hakkıdır.

Senin varlığın bile şüpheli,

Hatta sana varlık bile dememeli!

Bak, iskemle orada,

İp ise hırdavatçıda.

E, ne duruyorsun?

İlla seni ben mi asayım?

Kafana ipi kendin geçir,

Ayağınla iskemleye vur!

Zira ben elimi kirletemem;

Sana değen eli deryalar bile temizleyemez.

O kararmış kalbini,

Çirkin yüzünü,

Hiç olan benliğini,

Alçakça gülen kibrini,

Pek değersiz zatını

Al ve git!

Merak etme,

Sen bile arkandan ağıt yakmazsın.

Yine merak etme;

Sen gittin diye

Sevinmez kimse,

Gülmez hiçbir çehre,

Farkında bile olmazlar.

Ama yeni bir gün doğduğunu bilirler;

Çünkü güneş ilk defa,

O kibrinden kabarmış pisliğin perdesine mahpus olmaz

Ve güzelce doğar.

Sözüm meclisten dışarı;

insana öfke beslemek bana uygun değil.

Malum olunur ki insan suretinde pislik kusanlar var;

ben onlara tokat atmaya geldim!

Elim kire, pisliğe, varoşa değmesin diye

kelamımla haykırdım bu aciz, kibir dolu bedenlere.

Ama fikrimde taviz yok:

Ölün,

yok olun,

ucube varlıklar, defolun!

Ne sevinir

ne üzülür

bu şair

ve şair gibi düşünenler...

Bak, tren orada

ama size koltuk yok!

İnsan, yaratılmış en şerefli mahluktur;

kibre,

hırsa,

vahşete,

pisliğe

düşmezse biner o trene.

Ama siz düşmediniz, doğru;

çünkü siz o pisliğin ta kendisi oluyorsunuz!

30 Mayıs 2026

Muhammet Furkan Sayan