Kağıttan Kayık

Kağıttan bir kayık yapmıştık,
İçinde yanlız sen ve ben
Açılmıştık, Issız bir limandan,
Bir gece yarısı
Geçmişimize el sallamadan ,
Kimseye veda etmeden
Ağır ağır köpüren denize doğru sessizce.
Rotasız
Pusulasız.
Ne kayığı çekecek bir çift küreğimiz vardı.
Ne de yelkenleri şişirecek bir rüzgarı bekledik.
Ve biz iki sabırsız , sevgili,
Yelkenlere aşk üfledik rüzgar yerine.
Nefes nefese kalarak iki cesur yürek.
Biz aşk üfledikçe yelkene ,
Yelken kabardı,
Deniz kabardı
Köpürdü deniz.
Aşk çizdi rotamızı,
Esen boraya , kasırgaya kafa tutarak,
Aşk götürdü bizi , hiç bilmediğimiz yerlere.
Azgın dalgaları yararak sessizce.
Ve biz ,okumadan güverteye yazılmış şiirlerin hepsini,
Tam öğrenmişken balıkların dilini,
Gözüktü derken , bu aşkın ufuk hattı.
Bir baktık ki , yelken yırtılmış,
Su almış, kağıttan kayığımız ,
Ve battı.
İçinde yorgun düşmüş ,
Nefes nefese ,iki sevgili
Bir sen
Bir ben.
Bir de biz
Toplam üç kişiydik
O batan kayıkta üç sevgili.....