Geceye Teşne Yaralar

İsli bir lambanın titrek ışığı düşmüş mermer masaya,

Camlarda yağmurun o eski, o değişmez şarkısı.

Avucunda birikmiş terli bir hatıranın sızısı,

Boşuna değil bu sokakların böyle çıkmaza varması.

Ayrılık dediğin ne ki, aslında aşkın öteki kıyısı,

Gidenler gitmiş sayılmaz, ruhu kalır tenin kuytusunda.

Hiçbir bakış tek başına sönüp gidemez ufukta,

Bir gülüş, bir hıçkırığa eklenir gizli bir bağla.

Sisli bir rıhtımda bekler gibi, elinde eski bir pusula,

Ne kadar uzağa gitsen, o kadar dönersin başladığın o rüzgara,

Çünkü her veda, aslında bir kavuşmanın gizli provasıdır.

Ve her suskunluk, içinde binlerce çığlık barındırır.