Bir ıslık sesiyle yankılandı sokaklar,

Mermer avlularda kırılan bir zaman gibi.

Yokluğun, içimde gezinen o isli rüzgar,

Kaçak bir düşle yıkanır, usulca.

Hangi şehrin sularında erir şimdi aşk?

Paslı kapılardan sızan ay ışığı,

Yorgun bir gölge gibi uzar sabaha.

Ve her nefes, bir uçurumun kıyısında,

İsyanla fısıldar adını, sessizce,

Çünkü her ıslık, bir vedanın çığlığıdır kalbimde.

Yırtılır gece, dikiş tutmaz bu hicran,

Avucumda sönen son yıldızın külü kalır.

Kimsesiz limanlara çarpar içimdeki tufan,

Artık ne yollar sana çıkar, ne bu yangın durulur;

Sen, bitmemiş bir cümlenin en ağır noktasısın.