Pusulamız Kırık

Yaşlanmak seni sevmekmiş
Geceyi ikiye bölen tren seslerinde
Adını yanlış insanlarda aramakmış
Ve her defasında biraz daha kaybolmak…

Bir sokak lambası titriyor şimdi
Yüzün düşüyor kaldırımlara
Ben seni unutmaya çalışırken
Şehir seni ezberliyor inadına…

Pusulamız kırık sevgilim
Aynı yıldızın altında kayboluyoruz
Sen başka bir ömre yürürken
Ben hep sana denk düşüyor...

Bu şehir ikimizi de saklıyor
Ne sen çıkabiliyorsun içinden
Ne ben vazgeçebiliyorum
Sana benzeyen gecelerden…

Yalnızlık bazen senin sesin oluyor
Ansızın çalan eski bir şarkıda
İnsan en çok da geceleri
Kendi kalbine yeniliyor galiba…

Küllüğümde yarım kalan sigaralar
Pencerede yağmurun bulanık izi
Bir tek sen eksiksin bu odada
Bir tek sana çıkıyor bütün yollarım…

Belki aşk dediğin şey

Tam kavuşacakken susmaktır
İki insanın birbirini
Yanlış zamanlarda sevmesidir…

Pusulamız kırık sevgilim
Bu şehir bizi başka yerlere savuruyor
Sen uzak bir ışık gibi sönerken
Ben geceye doğru sürükleniyorum...

Bir gün bütün sokaklar susarsa
Belki yine seni duyarım
Çünkü insan bazı kalpleri
Ömür boyu içinden çıkaramıyor…

Yaşlanmak belki de
Birini her şeye rağmen sevebilmektir…