Hani Hayallerimiz Vardı

Sen bir mavi ışıktın, 

El değince sönen, 

Gölge düşünce kırılan.

Ama ben, asla korkmadım sana dokunmaktan, 

Çünkü aşk, küllerin bittiği, acının dindiği yerdi.

Anılar özlem vagonlarıyla yüklü şimdi.

Gün, söğüt ağacının dalları kadar uzun, 

Ben yoksul bir sığınmacıyım gölgende 

Yangınlardan kaçmış.

Saatlerin amansız çarkları arasında,

Sıkışmışken, 

Gözlerinin renginde 

bir sığınak arıyorum 

Geceyi bölen bu fırtınalı sessizlikte, 

Adını sayıklıyor,

İçimdeki kimsesizlik . 

Sana yazılmış her mısraı, 

Bir yangının pençesinden kurtarmak için ,

Çabalıyorum  

Ama her seferinde .

Elimde sadece kırık bir kalem, 

Göğsümde inatçı bir keder, 

Ağır, taş gibi katılaşmış sanki

bana mani oluyor.

Yanımdayken,

Öz sensin, can sensin.

Yürek perdesini yırtan, 

İçimde ki karları eriten, 

Yeşili filize çeviren. .

Ama sensizken , 

Göğsümde bir sızı taşlaşır, 

Kalbimden siyah bir pıhtı çözülür, 

Kan gibi dolaşır,

Zehir olur damarlarımda,

Hayatı zindan eder bana.

Sen, ey dolunay, 

Geceyi bıçak gibi yaran, 

Sen ey ,

Göğsümün en kuytu yerinde kanayan yara,

Külüm yok, dumanım yok, 

Dermanım yok  

Beni sana götürecek mecalim yok.

İçim bir kıyamet, 

Dışı sükût, içi volkan, 

Bir çığlık korosu.

Her defasında sen, 

Her defasında hazan yaprakları gibi savruk .

Kül kokulu bir rüzgâr ol.

İn ruhuma .

Kelimeler tuz buz , dağılsın köşe bucak.

Umudum alev, 

Alın terim kor, 

Hayallerim bir avuç küle dönüşsün..

Ve ben, 

Her sabah aşkınla uyanayım.

Hani hayallerimiz vardı 

Bir türlü dokunamadığımız; 

Bıçak sırtı kadar keskin, 

Kıl köprüler kadar ince... 

Ateş denizlerinde 

Kâğıttan gemilerle gezindiğimiz 

Ve rehin düşmüştü düşlerimiz  

Korsanlara .

Birlikte savunmuştuk ,

Hayallerimizi, sevdalarımızı, heyecanlarımızı. 

Birlikte saklamıştık deli dolu haylazlıklarımızı, 

Beraber çizmiştik sınırlarımızı. 

Sınırlarım, şehirlerim, vadilerim, dağlarım; 

Denizlerim, göllerim, nehirlerim, ormanlarım 

Senin avuç içlerinde büyümüştü,

Aynı kütüğe yazılıydı kimliğimiz . 

Sana uğramadan çıkmıyordum şehre .

Dönüşlerimin hepsi sanaydı, 

Hayaline, 

Hatırana. 

Bak şimdi, yollar uzuyor aramızda, 

Kilometreler devriliyor, 

Ama ruhum hep senin bastığın toprakta heyecan buluyor. 

Hangi kitabın ortasından konuşsam eksik kalıyor, 

Hangi kelimeye sığınsam hüzne boyanıyor. 

Sen benim hiç bitmeyen gökyüzümdün oysa; 

Yıldızların sönük kaldığı o sonsuz boşlukta.

Ufkumu aydınlatan,

Biricik hilalimdin .

Senin yanında. 

Aynı hasretin çilesindeydik; 

Ben sende görüyordum yüzümü, 

Sen bende buluyordun umudunu. 

Yeniden var oluyorduk.

Seninle, her defasında.

El ele tutuştuğumuzda.

Kiraz yaprakları  titrerken,

Kırılmış bir dal gibiyim 

Bir kıyıda unutulmuş

Kalbimin ateşine ,közüne

Rüzgar  ol

Bir esinti ol, bir nefes ol, gel

ruhum duman duman 

İçim bir gelincik tarlası gibi 

Kızıllara bulanmış.

Sana geldikçe, 

Seninle yan yana yürüdükçe, 

Toprak kazanıyordu yürek devletim. 

Dört bir yanı sevgiyle çevrili bir yurda dönüyor,

Her seferinde...

Hala sürgünlerin uzağına düşürüyorsun ,

Sancılı bekleyişlerimi. 

Ümidin tarlasına ekiyorsun ,

Yakarış tohumlarımı; 

Sessizce...

Ben seni sır diye tutarken kalbimde, 

Tutup iki yakamdan... 

Sen beni kalbinden atıyorsun, 

Şimdi arkanda bıraktığın bu enkazı iyi izle, 

Gidişinle devrilen bu tahtı 

artık kimse düzeltemez.

Sen kalbimin içindeki o kutsal mabedi yıktın; 

Ben seni cennet sayarken, 

Sen beni cehennem ateşine attın.

redfer