Sessizlik Dosttur Gecelerime

Dertleri sırtıma aldım giderim

Bir nebze yükümden alan olmuyor

Böyle yazılıymış belki kaderim

Terkedildim benle kalan olmuyor

Yollar uzun, gece hoyrattır bana

Hüzün yığın yığın hayrattır bana

Hayat dert yolunda bir attır bana

Nerde olduğumu bilen olmuyor

Ne bir dostum kaldı elimden tutan

Ne de bir eşim var yanımda yatan

Öyle haldeyim ki battıkça batan

Uzattım elimi gelen olmuyor

Sessizlik tek dosttur gecelerime

Yaz günü kar yağdı yücelerime

Hep hüsran dökülür hecelerime

Gözler ağlamaklı gülen olmuyor

Çile düğüm olur gönül teline

Ümidi bağladım onun dalına

Mahir’im kapıldım hazan yeline

Kayboldum sessizce bulan olmuyor

Mahir Başpınar