İçimde Adı Konmamış Bir Gurbet Var

Gece,

omzuma çöken yaşlı bir kuş gibi

sessizce bekliyor içimde.

Lambalar yanıyor sokaklarda

ama hiçbir ışık

insanın içini aydınlatmıyor.

İnsanların arasına karışıyorum bazen

ama hiçbir konuşma

içimde bir yere varmıyor.

Sanki herkes

hayatla aynı dili konuşuyor da

ben başka bir mevsimden kalmışım.

İçimde adı konmamış bir gurbet var.

Ne dönüşü biliyorum

ne kalışı.

Bazı akşamlar

gökyüzü erken kararıyor içimde.

Bir sandalye çekip oturuyor yalnızlık,

hiçbir şey söylemeden.

Ben susuyorum.

Çünkü insan

en derin kırgınlıklarını

artık kelimelerle taşıyamıyor.

Rüzgâr,

pas tutmuş anıları sürüklüyor içimde.

Çocukluğumun sesini arıyorum bazen

eski bir avlunun gölgesinde.

Annemin uzaktan çağırdığı ismim

hâlâ bir yerlerde yaşıyor mudur acaba?

Bir de sen varsın işte…

Aynı köyün tozlu yollarında büyüdüğümüz,

aynı çeşmenin suyundan içtiğimiz,

aynı akşam ezanını dinlediğimiz sen…

Ne garip.

İnsan bazen

en çok hiç dokunamadığı birini özlüyor.

Bahar gelince

avlulara iğde kokusu yayılırdı.

Sen pencereye çıkar mıydın bilmiyorum

ama ben

sırf bir gölgen geçer diye

o sokaktan defalarca yürürdüm.

Bir kez olsun görebilmek ümidiyle

soğuk taşların üstünde

saatlerce beklediğimi

sen bile bilmedin.

İçimde söyleyemediğim cümleler büyüdü yıllarca.

Belki de bazı aşklar kavuşmak için değil,

insanın içine ömür boyu sızmak için var.

Şimdi hangi şehirde yağmur yağıyor üstüne,

hangi yabancı isim sesleniyor sana

bilmiyorum…

Ama bazı geceler

eski bir türkü gibi düşüyorsun aklıma.

Sessiz, uzak

ve yarım.

Çünkü insan büyüdükçe

biraz eksiliyor…

Önce inandıkları yoruluyor insanın,

sonra güvendiği yollar,

sonra aynadaki yüzü.

Ve bir vakit geliyor;

kişi kendi gözlerine bile

misafir gibi bakıyor.

İçimde

kırık bir saatin dönmeyen akrebi var.

Zaman ilerliyor

ama ben aynı gecede kalıyorum.

Göğsümün ortasında

kar yağışı dinmeyen bir şehir taşıyorum.

Ne tam gidebildim bu hayattan

ne de kalabildim içinde.

Sanki yarım bırakılmış bir duanın

ortasında unutuldum.

Ve şimdi…

kimsenin bilmediği bir kıyıda

kendi sesimin yankısıyla konuşuyorum.

İçimde adı konmamış bir gurbet var.

Ne dönüşü biliyorum

ne kalışı.

Mahir Başpınar / 28.05.2026