Oklavada İki Yüz On Derece Şiir

Sözüm cemiyetin içi ve dışına;Su böreğim, betonarme duvarlar gibi

tepsinin içinde,

kraliçeler gibi güç gösterisi,

hem de diş geçmez çetin ceviz.

Duruşuna, ahali, sakın bakmayın.

Açarken narin, ipek elbiseli;

tüllerden kıvrım kıvrım eli...

Haşlarken bile nazik, cilveli;

bir o yana, bir bu yana,

fıkır fıkır, kikirdeyen, fingirdeyen...

Hele o çökelek ile maydanozu görünce,

aşığıyla buluşmuş işveli halleri...

Tereyağının bulamacında akışıp,

ince beliyle erim erim erimesi...

Tam bir Anadolu su böreğiydi.

Açıldı yavaşça fırın kapağının sahnesi,

Perde perde pişip şiştiğini gören,

En son assolistler girer çıkar, der.

Tam öyle de oldu.

Ey cemiyetin içi ve dışı, ahali!

Mamafih, affola...

Fırından olağanüstü,

harikanın harikuladesi değil;

kazulet bir ana kaya,

taş döküm suratlı,

koca karı korkuluğu bir haspa çıktı.

Dişleme şenliklerini bozan,

yenirse mideye küt diye oturan,

beğen beğenebilirsen, üstüne zeval!

Bir tepsi börek dışında,

rüyada görsen canavar olmuş.

Ey benim gözümün şavkı,

ruhumun en güzel süruru;

sakın ilişmeyin, canım efendim!

Hiç benim suçum yok vallahi.

Masmavi site ne dediyse yaptım ben onu.

İlk börek girişimimdi.

Ustası dedi ki:

"İki yüz on derecede

bir saat on dakika pişecek.

Çıkarma sakın fırından onu.

Ve sakın üstüne su serpme.

Havluya sar; pamuk gibi olur."

Ama bu...

Beton iş makinesiyle ancak yıkılır.

Olamayacaktır, beklese de, lokum yığını.

Elbette dillere destan;

mutfak efsanesidir seyircisine izlettiğim.

Bir şamata komedisidir.

Kapansın perde!

Hep beraber gülelim.

Ağrı yapar, tutmayınız kendinizi;

koyverelim içimizden kahkahayı...

Su böreğimin yaşlanmış hâlini görmeyeydim;

Hızlıca oklavaya aldığım şiirde,

Sürç-i lisan ettiysem,

Çok sevgili izleyici, affola...

Hamiye GÜL