Sokaklar

Sokaklar bir bilmece, her köşe ayrı masal,

Yürürüm arkasından, sanki büyülü bir iz.

Zamanın ötesinde, her duygu öyle kutsal,

Bu sonsuz karanlıkta sanki tekiz ikimiz

*

Bir fısıltı dolaşır, lambanın gölgesinde,

Sanki yorgun adımlar bir maziye seslenir.

Karanlığın o dilsiz, o soğuk nefesinde,

Avare gönüllerin hıçkırığı beslenir.

*

Ne bir ışık, ne bir ses, her taraf duman duman,

O esmer silüetin peşinde kaybolmuşum.

Sanki durmuş göklerde, akıp giden o zaman,

Ben bu gece yolların dert ortağı olmuşum.

*

Yürüyorum durmadan, adımlarım ağırlaşır,

Her taşın üzerinde o sevdanın izi var.

Karanlık dalga dalga, ruhumla fısıldaşır,

Sanki her köşede bizi gözleyen biri var.

*

Bir lambanın altında durup soluklanırım,

Gölgesine sığınan kaç avare aşık var?

Ben bu boş sokaklarda kime ne anlatırım?

Beni ancak bu dilsiz, taş kaldırımlar anlar.

*

Evlerin gözü kördür, pencereler kapalı,

Sadece ikimizin gölgesidir konuşan.

Bu öyle bir sevda ki, kalbi kırık, yaralı,

Kaderin çizgisiyle loş yollarda buluşan.

*

Sokaklar dilsizleşti, sustu o gizli davet,

Geriye sadece ben ve gölgem kaldı yine.

Kaldırımlar üstünde baş başayız nihayet,

Sokuluruz gecenin o siyah dehlizine.

*

Geceyle kenetlenir içimdeki bu sızı,

Sanki gökte yıldızlar birer birer dökülür.

Ararım karanlıkta o kaybolan yıldızı,

Her solukta içimden bir şeyler sökülür.

*

Adımlarım büyütür içimdeki boşluğu,

Her köşede yankılanır suskunluğumun sesi.

Sokaklar bana verir bu zamansız sarhoşluğu,

Kesilir göğsümde eski aşkın son nefesi.

*

Ay bile saklanmıştır bulutların ardına,

Küsmüş gibi bu gece benim bu efkarıma.

Kimse merhem olamaz bu gönlümün gamına,

Yazılmıştır bu yalnızlık benim kaderime.

*

Şimdi bir yabancıyım kendi doğduğum yerde,

Sokaklar tanımıyor, yüz çevirmiş taşları.

Kapanır gözlerime simsiyah kalın perde,

Dindirmez bu karanlık dökülen gözyaşları.

*

Sessizlik bir çığlıktır, kulakları tırmalar,

Her köşebaşı şimdi bir uçurum kenarı.

İçimde geçmişten kalan o eski yaralar,

Sarmalar bu geceyi, bu dertli sonbaharı.

*

Işıklar tek tek söner, şehir teslime geçer,

Geriye sadece bu sonsuz boşluk kalır.

Yorgun ruhlar kendine kuytu bir ferman seçer,

Ölüm bile bu yolda benden bir parça alır.

*

Ne gelen var maziye, ne giden var yarına,

Sokaklar bize ait, biz sokaklara mahkum.

Başımı yaslamışım gecenin duvarına,

Savrulur rüzgarda o aşktan kalan bu kum.

*

Ve artık sabah yakın, çöker son bir sessizlik,

Kaldırımlar uyur, ben hâlâ yürüyorum.

Biter bu yürüyüşle içimdeki kimsesizlik,

Kendimi bu yolların koynuna veriyorum.

*

Ve sonunda tükenir bu yolların ucu da,

Sokaklar bitti derken başlar yeni bir gece.

Ruhum hâlâ o esmer silüetin avucunda,

Bu şehir, bu kaldırımlar bitmeyen bir bilmece.

*

redfer