Edebiyat Evi Gazze Yollarında 6

Onlara ayrılan yerler dar ve kasvetliydi. Günün hangi saatinde olduklarını anlamak güçleşiyordu. Dışarıdaki hayat, sanki başka bir dünyaya aitmiş gibi kendi yaşamlarından gittikçe uzaklaşıyordu.

İlk günlerde en çok zorlandıkları şey belirsizlikti.

Tekrar ne zaman sorguya alınacaklarını, ne zaman mahkemeye çıkarılacaklarını, ne kadar süre tutuklu kalacaklarını bilmiyorlardı.

Ailelerinden haber almak istiyorlar, Türkiye'nin kendilerine nasıl ulaşacağını merak ediyorlardı.

Bir gece Şampiyon Baki, duvara yaslanmış otururken Sami Hoca'ya seslendi.

“Hocam, hayatımda birçok zorluk gördüm. Ama insanın haksız yere suçlanması başka bir şeymiş.”

Sami Hoca, bir süre cevap vermedi.

Sonra yavaşça konuştu.

“Baki, insanın en ağır imtihanlarından biri, kendisini anlatamadığını çaresiz kaldığını hissettiği zamandır. Fakat unutma: Kendimizi anlatamadığımızı sanmamız, gerçeğin ortadan kalktığı anlamına gelmez.”

Murat Öğretmen, arkadaşlarının moralini ayakta tutmaya çalışıyordu.

Her sabah birbirlerine nasıl olduklarını soruyor, bildikleri duaları okuyor, dışarıda kalan ailelerinden söz ediyorlardı.

Nuri Hoca ise günleri zihninde sıraya koymaya çalışıyordu. Sorgularda sorulan soruları, verdikleri cevapları ve kendilerinden istenen belgeleri hatırlıyor, mahkeme öncesinde avukatlarına aktarabilecekleri bilgileri düzenliyordu.

“Bir şeyi unutmayalım,” dedi arkadaşlarına. “Bize ne sorulursa sorulsun, yalnızca bildiğimizi söyleyelim. Bilmediğimiz bir şey hakkında tahmin yürütmeyelim.”

Mehmet Fikret, defteri elinden alınmış olduğu için şiir yazamıyordu. Fakat mısralar zihninde dolaşıyordu.

Bir gece karanlıkta kısık sesle konuştu:

“Duvarlar ne kadar yüksek olursa olsun, Bir düşüncenin göğe uzanmasına engel olamaz. Sami Hoca başını kaldırdı.

“Fikret, bunları sakın unutma. Çok manidar bir şiirin girilş mısraları olabilir. Birgün yeniden yazacaksın.”

Şair gülümsedi.

“Yazacağım Sami Hocam  Hem de bütün bu yaşadıklarımızı.”

Çerkez Kaptan Murat, zaman zaman en sessizleri oluyordu. Morali çok bozuktu. Denizden uzak kalmak, onun için alışılması zor bir durumdu. Ama arkadaşlarının yanında duruyor, kendisini güçlü tutmaya çalışıyordu.

Bir gün kapı açıldı. Görevli, Türkiye'nin diplomatik temsilcilerinin kendileriyle ilgili girişimlerde bulunduğunu ve konsoloslukla temas kurulmasının beklendiğini bildirdi.

Bu haber, ilk kez içlerinde belirgin bir umut ışığı yaktı.

Ahmet Bey arkadaşlarına baktı.

“Bizi unutmadılar.Ah vatanım, canım Türkiye’’m. Kurban olurum ben sana. ”

Şampiyon Baki derin bir nefes aldı.

“Biz de kendimizi, Türk olduğumuzu, seksen milyonun arkamızda olduğunu unutmayacağız. Bir Türk gibi, Türk’e yaraşır biçimde direneceğiz. Gerekirse seve seve ölüme gideceğiz. ”

O gece ilk kez, duvarların ardında da olsa, geleceği konuşabildiler.

Türkiye'ye döneceklerdi.

Edebiyat Evi'ne yeniden girecek, arkadaşlarının mesajlarını okuyacak, şiirlerini , yazılarını paylaşacaklardı.

Belki bir süre üzerlerindeki zihinsel ve fiziksel yorgunluğun etkisinde kalarak hiçbir şey yazamayacaklardı.

Ama bir gün mutlaka  her şeyi birer birer yazacaklardı.

Günler geçtikçe cezaevindeki hayatın ağırlığı daha fazla hissedilmeye başladı.

Kahramanlarımız dışarıdaki gelişmeler hakkında çok az bilgi alabiliyorlardı. Zaman, hücrenin içinde çok ağır ilerliyordu.

En zor olanı da belirsizlikti.

Ne zaman tekrar sorguya çağrılacaklarını, hangi sorularla karşılaşacaklarını ve haklarındaki suçlamaların nereye varacağını bilemiyorlardı.

Bir sabah Baki, Sami Hoca'nın sessizce oturduğunu gördü.

“Hocam, bir sıkıntınız mı var?”

Sami Hoca başını kaldırdı.

“İnsan bazen kendisini değil, geride bıraktıklarını düşünüyor. Ailelerimiz ne hâlde acaba?”

Baki'nin yüzü ciddileşti.

“Merak etmeyin hocam. Biz buradan çıkacağız.”

“İnşallah Şampiyon.”

Bu sırada Nuri Hoca, ellerindeki sınırlı bilgileri düzenlemeye çalışıyordu.

“Arkadaşlar, hepimiz yaşadıklarımızı mümkün olduğunca doğru hatırlamalıyız. Kim, ne zaman, nerede bulundu? Bize hangi suçlama yöneltildi? Hangi belgeler incelendi? Bunları karıştırmayalım.”

Mehmet Fikret başını salladı.

“Ben de yardım organizasyonunun kayıtlarını hatırladığım kadarıyla düzenliyorum.”

Murat Hoca ekledi:

“İfade verirken kesin olarak bilmediğimiz bir şeyi biliyormuş gibi söylemeyeceğiz. Emin olmadığımız noktaları açıkça belirteceğiz.”

Ahmet Zeytinci ellerini kaldırdı.

“Hocam, benim öğrendiğim bir şey var.”

“Nedir?”

“Buradaki yemeklerin tadı ve cinsi hiç değişmiyor.”

Baki kahkaha attı.

“Ahmet, senin aklın fikrin yemekte!”

“Baki abi,insanın aklı bazen midesinin bulunduğu yerde çalışır! Mide ac olunca kafa da çalışmıyor. ”

Bir süre sonra kapı açıldı ve iki görevli Sami Hoca'yı yeniden sorguya götürmek üzere çağırdı.

Arkadaşları endişeyle ayağa kalktılar.

Sami Hoca giderken arkasına döndü.

“Merak etmeyin. Bildiklerimi anlatacağım.Bana yapmadığımız bir şeyi zorla kabul ettiremezler  ”

Sorgu uzun sürdü.

Kendisine yolculuğun amacı, gemideki kişiler, yardım malzemeleri ve organizasyonun kimler tarafından düzenlendiği hakkında sorular soruldu. Bazı sorular aynı konuların farklı biçimlerde tekrar edilmesinden ibaretti.

Sami Hoca, bildiklerini anlattı. İnsani yardım dışında bir amaçları olmadığını vurguladı.

Geri döndüğünde yorgunluktan ayakta zor duruyordu.O yaşlı adama işkence bile yapmışlardı  

Murat Hoca hemen yer açtı.

“Hocam, oturun.”

Ahmet Zeytinci su uzattı.

“Bir şey diyeceğim ama kızmayın.”

Sami Hoca hafifçe gülümsedi.

“De,bakalım.”

“Bunlar sizin tarih derslerinizi dinleselerdi bu kadar soru sormazlardı. Her şeyi baştan sona anlatırdınız!”

Sami Hoca ilk kez içtenlikle güldü.

“Ah Ahmet Bey... Keşke mesele yalnızca ders anlatmak olsaydı.”

O gece kimse fazla konuşmadı.

Fakat ertesi sabah Baki'nin yüzünde alışılmadık bir kararlılık vardı.

“Arkadaşlar,” dedi, “biz yalnız kendimiz için değil, ailelerimiz için de güçlü kalmalıyız. Buradan çıkacağız ve yeniden bir araya geleceğiz.”

Bu söz, hücrede yankılandı.

Altı adam birbirine baktı.

Hiçbiri diğerine belli etmese de hepsi aynı şeyi hissediyordu: Bu maceranın sonu acaba nasıl bitecekti?

Kurtulacaklar mıydı yoksa bu kasvetli zindanlarda can mı vereceklerdi?

Devam Edecek