Uzletteki Sakit

UZLETTEKİ SAKİT

Ben gariban pejmürde, Allah'ın garip kulu

Nüveden sâdır olup sadır oldum bir canda

Bir can ki acz içinde, bir sine ki burkulu

Eh! işte ben, diyorum; derme çatma bir handa

Bir damla suya mahkûm, bir avuç una

muhtaç

Fakr içinde ve zelil, bir nefese gedayım

Dopdolu bir midenin rağmına ruhum hep aç

En güzele vurgunum, ah! canana fedayım

Uykularım kaçıyor, sersefil; perişanım

Dehşet içinde dehşet, döşek yorgan arası

Girmeye korkuyorum, yiğit olsada şanım

Bitmez korkularımın alınmıyor darası

Ebediyyet sevdamla zamansızlık hevesim

Devasız bir illet ki ne tabip nede bir em

Feryadım kâr etmiyor, kimseye varmaz sesim

Sahramda vaha bulmak, benim bütün meselem

Üveysi yaşamak mı bu çöllerin kuralı

Yunusça yürümek mi, bir asayla, bitevi

Kesişen bu yolların kavşağında duralı

Yakıyor yüreğimi âşıkların alevi

Âşık yok oluyorsa aldığı her nefeste

Aç kalmışsa üç öğün ağlıyorsa beş vakit

Çilesini seviyor, mutlu ise kafeste

Sonsuzluğa açılan kapıyı açmış sakit

Mücerret sancıların pençesinde bir kuşum

Bendeki bu serzeniş, nidasıdır alemin

Zerrede kâinatı fehmedip okumuşum

Diz çökmüşüm ey Nebi. Rahmetenlilalemin!

Tdks

Sâdır: çıkan, görünen

Sadır: göğüs, sine

Fakr: yoksulluk

Geda: dilenci, yoksul

Sakit: susmuş, sessiz

Uzlet: toplum yaşayışından kaçıp tek başına yaşama