Uzakta Olsak Edebiyatevine Mektup

Nesirden çok nazım yazdım. Ama bugün nesire karar kıldım. İçimde tarifsiz bir mutluluk. Bunu siz sağladınız Edebiyatevi sakinleri.

İnsanı, hastalıkta ziyaret eder eşi dostu yakınları. Ama tanımasam da uzakta olsam sizlerden “Ameliyat Sonrası” şiirime ilginiz çok sevindirdi.Halimi hatırımı soran, geçmiş olsun diyen tüm arkadaşlarıma, okuyan fakat yazamayanlara da teşekkürler.

Bilen bilir hastane odalarını.Hayal edemezsiniz yarını.Oda arkadaşınızın ameliyata gidip dönmemesi. Bazen lambanın sabaha kadar sönmemesi…

Tavana bakıp düşüncelerinizi seyredersiniz sanki sinemada. Sabah akşam bir kızıllık semada. Umut iyi ki var. Belki hastaları hayata bağlayan umut…

Uzun bir süre üzerimden çıkmayacak hastane kokusu… İlaç, serum, kan. Aklımdan gitmeyecek yedi yaşlarında bir çocuk “anne” diye ağlayan…

Allah kimseyi düşürmesin desek de düşüyoruz.Allah hastaneleri, doktorlarımızı başımızdan eksik etmesin diyelim o zaman.

Bu sitenin dayanışması beni mutlu etti.Tanışmıyoruz, görüşmedik, uzağız, akraba da değiliz ama ne mutlu bu büyük aileye. Ben de bu ailenin bir buçuk yıldır bir parçasıyım gurur duyuyorum bundan.

Eyvallah dostlar

Hoşçakalın ve sağlıcakla.