Vuslata Yetmez Ömrüm

VUSLATA YETMEZ ÖMRÜM

Hangi mevsim getirdi seni avuçlarıma

Vasiyetimdir diye aşk yalan yazıyorken

Hilelerle süslenmiş o sinsi suçlarına

Ortak mı edeceksin maziyi çiziyorken

Hatırlar mısın bilmem vakitsiz bela gibi

Mazimi dar etmiştin yaşadığım yıllara

Senden ayrıldığım gün sanki kerbela gibi

Parçalandı yüreğim kan sıçradı yollara

Gönlüme savaş açtım seni unutsun diye

Biçare kaldım her an titriyorken ellerim

Kaç güzele yalvardım beni avutsun diye

Gözlerine bakınca zehir kustu dillerim

Riyakâr umutlara bel bağladıkça gönlüm

Alçak diye haykırdım sensiz geçen her an'a

Gözlerimi kapayıp kan ağladıkça gönlüm

Kaç ahu zar sığdırdım sensiz geçen zamana

Eğer gözlerinde ki, o bakış olmasaydı

Yağladığım urganı boynuma takardım ben

Yâda aşkın kor gibi kalbime dolmasaydı

Hiç kimseye acımaz kendimi yakardım ben

Kadere razı oldum hayır var diye şerde

Bil ki senle başladı çilesi bitmez ömrüm

Nasıl olsa hesabı vereceksin mahşerde

Zaten kalmadı vakit vuslata yetmez ömrüm

Muzaffet Tekbıyık

Muzaffer TEKBIYIK