Adını Anmıyorum Artık

İçimde adını anmıyorum artık,

Diyorum desemde olmuyor

Çünkü her hece yeni bir yara açıyor.

Peki neden her gece düşüyor rüyalarıma?

Kalbimin tam ortasında bir diken gibi

Ne sökebiliyorum , ne de alışabiliyorum acısına.

Baharın bile kıskanacağı bir gülüşü vardı;

Aradan zaman geçsede , unutamıyorum.

Bakışları yıldızları utandırırdı,

Belki de sadece bana öyle gelirdi.

Ama ne fark eder?

Gözlerimden değil, içimden gitmiyor ki

Bir gül gibi açtı gönlümde,

Sonra mevsimsiz bir ayrılık bıraktı.

Kibarlığı hançer oldu ciğerime,

Her karşılaşmamız içimde yeni bir sızı bıraktı.

Sözleri aktı damarlarıma,

Ama kaderde olmadığını biliyorum.

Uzakta yanan bir kalbin sessiz çığlığını kim duyar ki?

Bir kuş gibi konup geçti ömrüme,

Ardında suskun bir gökyüzü bırakarak.

Aynı göğe bakarız belki,

Ama hiçbir zaman aynı yıldızda buluşamayız.

Kimse bilmez içimde taşıdığım yükü;

Ne kadar derin, ne kadar amansız olduğunu.

Çünkü 

Adı konmamış bir özlemin,

Dinmeyen bir acının adıdır..

Ve vesselam.

mesakin-19/06/2026