Gün Gün Beraber Yaşlandık

Gün Gün Beraber Yaşlandık

Bir gün uyandım.

Aynı masa, aynı dolap, aynı duvar...

Her şey yerli yerindeydi,

Bir tek ben eskimiştim.

Kendime baktım aynada,

"Zaman ne yıpratmış beni," dedim.

Geçip giden yıllara üzüldüm,

Geri gelmeyecek gençliğime.

Yavaşça doğruldum,

Yer yatağımda oturdum.

Yıllardır bilirim bu odayı;

İçim kadar çürük,

Benim kadar yalnız.

Ne ben kopabildim ondan,

Ne de o yıkılıp gitti.

Birbirimize mahkûm iki ihtiyar gibi

Bekledik durduk zamanı.

Eskimiş halısı,

Hangi yıldan kaldığı bilinmeyen

Antika bir televizyonu,

Soyulmuş sarı boyaları vardı.

Duvarda açılan yarıklardan

Sıvası görünürdü yer yer.

Her çatlak biraz benden,

Her döküntü biraz ömrümden.

Sessizce baktım etrafıma.

Bu oda da benimle yaşlanmıştı.

Ben günleri sayarken,

O duvarlarına yılları işlemişti.

Ve anladım;

Bazı şeyler terk edilmez,

Bazı yalnızlıklar bitmez.

Gün gün beraber yaşlanır insan,

Kendi odasıyla,

Kendi sessizliğiyle.

— İslam Okan