İhtişamı Dilber

Sessizliğin manyetik rezonansı ellerimde bir mayın gibi patlıyor. Bu gece şevki işkembeden içiyorum, kafam bir milyon kere harcanış seferinde kalbimin halka açık kırılışına şahit oluyor. Adaleti ikmalden, harabeyi ikbalden tanıyorum. İkra yurdumun, Behram serzenişlerine kelime haznemin bir “gitme”ye sığamadığı Derya deniz namusundan ellerimde karakollara çağıran suçlar birikiyor. Canımı yakan adamın canına kastetmeden yirmi dokuz harfin ölüşüne şahit oluyorum. Pesketeryan ve balı dilimde bir tüy gibi kalan gençliğimin, nimet hakkı için sevilemeyişinden çağlayan çığlar üstüme düşüyor. Çiçek bahçesi ömür törpüsünü susuş geçmekte ve ne desem de anlaşılamıyorum. Kalp meridyeni lal duyguların enlem boylam hayrına batıyı doğu, doğuyu kuzeyle aldatıyor. Üstüm başım yönümü bulmaz bir hadisede adres sorup kaybolan pisliklerle belirgin bir yoksunlukta parlıyor. Bana baktı ama görmedi. Beni gördü ama seçmedi. Şuramdan taze kanlar fışkırdı, şarabın asil sarhoşluğu sandı, yine de içmedi. Rüya gördüm, bal mumuyla süslendi sandım, aşkın zodyak ve yıldızlar kaderince gökyüzünde kendini bir halt sandığı mutlulukları…

Bitabım, hitabıma hüsnükuruntu tenekelerinin çıkardığı boş seslerin özgüveni salça oluyor. Ne kadar geniş bir anlatım olsa da eksik vadede kısa cümlelere yiten oluyorum.

Boynum ağrıyor. Yüzümün valizden ağır olduğu o her zaman gibi. Yenildim. Gözyaşlarıma şahit olsa da yeknesak ve aklında uyuyan derin ihtimallerin dondurucusunda kendimi buldum. Beni dondurdu.

Akrilik boya misali kendimi sanatın ücra bir köşesinde donuk ve fahiş fiyatla satılan aşk noksanlığı olarak tanıdım: bundan sonra, yani ondan sonra.

Erkekçe sevdanın adamca düşüp kalkmışlığı ile nam salan sahte aşkların, bohem ve beni bana doğrayan ibresi hep acıyı gösteren tanrısal hikmetindeyim. Acılaştıkça Hürrem cenabetliklerin yalmaç sofraları bulamaç bir pazar ertesiyim. Sendromun dibiyim.

Beni görmedi. İhtişamı dilber, serdengeçti ıslak imzalı bir hançer…

Dilara AKSOY