Yolum Düştü Baba Yurduna

Yolum Düştü Baba Yurduna

Yıllar sonra hevesle geldim baba yurduna

Kıvrım kıvrım çıkılan yolunu özlemişim

Kırk senedir hasretim şahinine,kurduna

Bağrıma sertçe esen yelini özlemişim. 

Ellerimle diktiğim tarladaki ağacım

Altında da oynayan o masum küçük bacım

Bulamayınca şimdi yeniden coştu acım 

Alıp bağrıma taktığım gülünü özlemişim. 

Amansız tipi vurur doldururdu karları

Bir duman bürür idi bayırları yarları

Hele şu çatal ağaç saklar idi sırları

Her cümlede bin neşe dilini özlemişim. 

O kınalı kuzumu, al benizli ineği

Bir çırpıda bindiğim ala renkli bineği

Isırdıkça canımı hepten yakan sineği

Yaz ayında yüzdüğüm gölünü özlemişim 

Sarı sarı buğdaylar birden başak bağlardı

Birbirine sarılıp hasret diye ağlardı

Ta öteden bir dere  vuslat diye çağlardı

Dağlarında minicik çölünü özlemişim. 

Şırıl şırıl bir dere köye hayat verirdi

Ayrı düşen her gönül karlar gibi erirdi

Çocukluğum, gençliğim gözlerimde belirdi

Anı olup uzayan dalını özlemişim. 

Atam, ceddim nerdeler onlar hayattı burda

Yıkık mezar taşları dökülmüş durur şurda

O yemyeşil ormanlar yurt olmuş kuşa, kurda

Babamın kovanında balını özlemişim. 

Anamın kaynattığı o isli tencerede

Yolları gözlediği o tozlu pencerede 

Birden bire hıçkıran o dertli hançerede 

Gözyaşını sildiği şalını özlemişim. 

Kıvılcımı düşünce yaktı yandırdı beni

Artık zapt edemedim şu kocamış bedeni

Galiba anlıyorum hasret olan nedeni

Sönmeye yüz tutsa da külünü özlemişim. 

Yaş kemale erişip zirvelere çıkınca

Her hatıra canlanır görmek için bakınca

Bunca yıllık defteri aşk oduyla yakınca

Anılara dökülen selini özlemişim. 

Nuri Baş