Efkarım Kapımı Çalınca

AĞLADIM

Çalınca kapımı efkârım yine,

misafir eyledim,

baş tacı yaptım.

"Hoş gelmişsin." dedim

gönül haneme.

Sarıldım,bağrıma 

bastım,

ağladım.

Kurdum sofrasını

eski masaya.

Gönül doymuş idi

derde, tasaya.

Kavunu,

peyniri,

rakıyı,

suya...

Bardağa doldurdum,

döktüm,

ağladım.

"Sorma kardaş." dedim,

sorma hâlimi.

Hasretlik daralttı

gönül evimi.

Nicedir kaybettim

aklıselimi.

Arzuhâlim zehir...

Yuttum,

ağladım.

Duvarda bir ayna...

Kırık ve yarım.

"Tek dostun benim, bak." dedi.

"Ben varım."

Hâlbuki yalancı

bu sahtekârın.

Başımı omzuna koydum,

ağladım.

Sevgiden bahsettik,

aşktan bahsettik.

Ne zalimmiş dedik,

taştan bahsettik.

Sırtımızdan vuran

dosttan bahsettik.

İçimde bir sızı

duydum,

ağladım.

Derdimi anlatırken

kırık aynaya,

bir hüzzam takıldı

eski radyoya.

Sahte masallara,

yalan dünyaya...

Gülmeyen bahtıma

küstüm,

ağladım.

Kaldık bak baş başa,

aynada aksim.

Kozlar paylaşıldı,

edildi taksim.

Sözüm yok,

söylesem ne de bir bahsim.

Attım içime de,

sustum,

ağladım.

Gün ağardı,

şimdi gidersin değil mi?

Kalkma vaktin geldi,

tamam...

Anladım.

Kusuruma bakma,

yine gel emi.

Ardından gözyaşı

döktüm,

ağladım.

Yılmaz Tizgöl

18.05.2021/Moskova