Bir Şehir Bir Şiir Ve Sen

BİR ŞEHİR, BİR ŞİİR VE SEN 

Issız sokakları bile hâlâ güzelse bir şehrin,

Başlayıp da bitiremediğin bir şiir gibiyse,

Yırtıp atmaya da elin varmıyorsa,

Bitmemiş bir şeyler varsa,

Ve yarımsa yaşananlar...

Hüzün harmanıysa çatıları,

Yeşil yosunlu o kesme taşlar,

Ve asfalt grisi kaldırımlar,

Şehrin o terk edilmişlik dokusu,

Kızıl kiremitlerin yağmur kokusu...

Her tüten baca yaşam sevinciyse,

Ve evcilse tüm kuşlar,

Nemden yıkılacak gibi dursa da duvarlar,

Gözyaşı döken bir bulut,

Ve eşlik eden saçaklarsa,

Bir umutsa ve konuksa pencerende güvercinler,

Ve hâlâ yaşamdan bir beklentin varsa,

Çınlıyorsa her yerde martılar,

Sütten kesilmemişse umutlar,

Ve beyaz bir desenden öteyse gökyüzünde bulutlar...

Belki de kaderdir.

Belki de yazı.

Duysam da içimde bu ayazı,

Ve ruhumun hâleti,

Bu şehrin silüeti,

Bu şehri ve eskimişliği,

Ve yalnızlığı...

İçimdeki şehri,

Ve... seni.

Nasıl seviyorum,

Bunu ben bile bilmiyorum.

Kalbime atılmış bir düğüm,

Nereye baksam gördüğüm...

Bir şehir,

Bir şiir,

Ve

Sen.

YILMAZ TİZGÖL

23.07.2026 / Nijni Novgorod