Kuyu Tipi Bir Yalnızlık

KUYU TİPİ BİR YALNIZLIK

Kuyu tipi bir yalnızlıktı bu benimkisi.

Yukarıdan aşağıya salyaları akan tuğlalar,

Durmuş zamanın sarkaçları,

Zamanı gelmiş bir idam

Ve o saatin tik takları...

Duvarlarına asılmış umut ölüleri.

Dibi görünmeyen zehirli su yosunu.

Gidenlerin sustuğu,

Kalanların pus olduğu...

Sebepleri dizilmiş,

Bilinci kör edilmiş,

Kurt dişi gibi bilenmiş.

Kuyu tipi bir yalnızlıktı bu benimkisi.

Özleme ek...

Ölüme denk bir yalnızlık.

Belki de tek şey var söylenecek:

Son bir istek: "Dön." demek.

Ağlamaklı, çocuksu.

Öyle bir kuyu ki gördüğüm,

İçinde kördüğüm su.

Özledim demek yasakmış.

İçimden gelen tek haykırış...

Özledim...

Demek;

Etkin pişmanlık,

Ve itirafçılık talebim.

Evet, özledim...

En çok da yağmuru özledim,

Ve seni.

Yalınayak, çıplak ayaklarını,

Yağmurda koşturmanı,

Güneşte kurumanı...

Özledim.

Göbeğinin çukurunda biriken suyu...

Sanki zihnimin bir yerinde,

Kuyu tipi bir yalnızlığın içinde,

Sisli bir pas kokusu,

Mahpusu

Ve pususu.

Noktası ve virgülüne,

Ve hatta

İliklerime kadar...

Özledim.

Sana, yanımdayken bile

"Özledim." demeyi...

Özledim.

Yan hücrede ölümün kokusu var.

Yalnızlıktan ölenleri idam ediyorlar.

Kafayı meze yapıp yiyenlere aldırmıyorlar.

Kendi kendine gülenlerin cenazelerini kaldırmıyorlar.

Ben gülmezden geldim kaç kere.

Biliyor musun?

Hücremin demir kapısındaki delikte

Bir çift kanlı göz...

Kaşla göz arasında,

Dört duvar arasında...

Tüm hücreyi kapladığın hâlde

Göremiyorlar seni.

Ne kadar komik ama, değil mi?

Hep tek başıma gördüler beni.

Ben ise görmezden geldim.

Kaç kere öldürdüler de

Beni...

Ölmezden geldim.

Yılmaz Tizgöl

05.08.2026

Nijni Novgorod