Dünden Bugüne

Dünyaya geldiğimde uzun Bir trene bindim. Uzun ve meşakkatli biR yoldan geçecek idim. Başı belliydi, sonu da belli. Fakat bu yoldan öyle geçmeliydim ki içinde onurlu yaşam, mutluluk, değer, saygı, saygınlık, kalite, konfor, muazzam gülümseme olmalıydı. Değerlerime sahip çıkmalı. 

Değerime değer katacakları trenime almalıydım. Çiçek gibi bir yaşama güneş ışıl ışıl enerji ve form katmalıydı. Pencerem daima temiz olmalı ve gördüğüm herşeyi güzelleştirmeliydi. Bozuk olanları da tamir edebilme gücü olmalı, yaşamlara destursuz ve futursuzca girmemeliydim.

Başkalarının yaşamına kendi sinyallerimi koyarken onlara özverili davranmalı, hassas düşünmeli ve kişiliklerine zarar verici müdahale etmemeliydim. Trenim öyle yollardan geçecekti ki virajlı, uçurumun kenarından, sapa yollardan ama ben her zaman daima o yolu kendi ışığımla aydın Tutmalı ve ışık yok ise, mum, mum yok ise, ayna tutup gecenin karanlığından çıkan ayın ışığından faydalanmalı, yapay dünyanın zekasından olabildiğince çok faydalanmalıydım. Benden önce gelen, benden sonra geleceğe ışık tutacak aktivitelerle faydalı olur şeyler için çabalamalı ve Geriye trenden inerken elimde bavulum sadece içinde insanlara faydalı olur şeyler bırakmalıydım. Yaptığım şey bir sanat eseri değil belki ama eğittiğim kişiler başkalarına fayda sağlamalı. Yaptığım şey başkasının özel hayatına müdahale dünya suçundan uzak durmalı. Müzik etkili. Yaşamım bu müzik içinde eğlenceli olmalıydı. Hayallerimi trene bindirip indirirken dikkatli olmalı başkalarının hayallerine saygılı olup onlardan çalan hareketlerde ve yalnış yöntemlerden uzak durmalıydım. Yani teknolojiyi ve tasarımı doğru işler için kullanmalıydım. Trene bindiğim saat belliydi fakat ineceğim saat belli değildi o halde trenin her durduğu noktada, girdiğim her yolda özenli olmalı çevreye zarar verici olmamalı, hassas olmalıydım. O yüzden hassasım ben. O yüzden düşünceli ve naifim ben. O yüzden trenime herkesi alıp, yolda inmesi gerekeni indirip yoluma devam ediyorum ben ve geriye dönük pişman olacak hareketlerden uzak duruyorum çünkü trenime aldığım her insan kıymetli ve değerli. Kendim gibi önemli. Önemsiz olanlar yaşamımda değil yani. Yaşamımda uğrayanlar ve yolculuğunda hizmet edip, Değerli bilgi ve becerilerini aktaran ve bana değer üzerine değer katanlara teşekkür ediyorum. Renklendirdiniz trenimi. Her biriniz ayrı neşe, ayrı güzellik ve özellik kattınız. Yolculuk çok onurlu ve saygındı. Saygısız olanlar benden çok yoruldu. Kıymetli olanlar hep yaşamımda Var oldular. Olmayanlar da bir gün var olacaklar

Geçmişi bilmem ama gelecek hep yakınımda, şimdi ise oturduğum tren vagonunda.

Haydi kal sağlıcakla