Madımak'ın Küllerinde Kalan Ses

Gün tutuşur, gece tutuşur

Otuz üç yara kanar hala

Kara sisin en derin yerinde

Bir çığlık bekler zamana.

Bir can yanarken insan bakarmı

insanlık susarsa yaralar kapanır mı

Vicdan sustuğunda dünya sağır olur

Küller konuşur tarih ağlar.

Sivas’ta yalnız bedenler değildi yanan

Türküler sustu umutlar küle döndü

Bir semah yarım kaldı gökyüzünde

Bir ozanın sözü dumana yürüdü.

O yangın bir binada kalmadı

Yüreklere düştü kor gibi

Her temmuz yeniden alevlenir

Acısı dinmez hiçbir gün gibi.

Otuz üç yıldır aynı sızı

Dinmeyen bir ağıt dolaşır dillerde

Adalet bekleyen sessiz gözler

Hâlâ yürür zamanın izlerinde.

Ne unuttuk ne de susacağız

Küller savrulsa da izler silinmez.

Bir Temmuz ateşi düştü yüreklere

Aradan yıllar geçse de acı dinmez.

Otuz üç canın adı

Vicdanın en derin yerine yazıldı

Sizler ateşte değil

İnsanlığın hafızasında ölümsüz kaldınız.

Bir daha hiçbir can yanmasın

Hiçbir türkü yarım kalmasın

Madımak acının değil

Vicdanın ve unutulmayanların adı olarak yaşasın...

Hüseyin YANMAZ

02.07.2026

Şiirin Hikayesi

2 Temmuz’u unutmadık, unutturmayacağız.

Madımak’ta yaşamını yitiren canları saygı, rahmet ve özlemle anıyoruz. Acının, nefretin ve şiddetin değil; insanlığın, vicdanın, kardeşliğin ve barışın egemen olduğu bir gelecek diliyoruz.

Geçmişin acılarından ders alarak, bir daha hiçbir insanın inancı, düşüncesi ya da kimliği nedeniyle yaşamını yitirmediği bir ülke ve dünya umuduyla…

Hayatını kaybeden tüm canların anısı önünde saygıyla eğiliyoruz. Unutmadık, unutturmayacağız...