Vakit Hep İkindi Üstü

Yorulmuyor adımların bu çılgın koşturmacada, 

Adresin yok, yönün yok, 

Vaktin hep ikindi üstü... 

Dünyanın bütün düzlüklerine inat, 

Sen hep en dik yamaçlarda açan o yaban çiçeğisin.

Dokunsalar dökülecek gibisin bazen, 

Bazen de dünyayı yerinden oynatacak kadar gururlu.

İçindeki o çocuk hiç büyümüyor 

Hâlâ cebinde kırık misketler, 

Hâlâ avuçlarında o tanıdık, 

o ele avuca sığmaz hevesler …

Herkes yaşlanırken saat saat kendi yalnızlığında, 

Sen, her gün yeniden doğuyorsun kendi küllerinden. 

İşte bu yüzden, 

Hani o yolda sigara içişindeki umursamazlık var ya, 

Aslında hayata kafa tutuşundur o, 

Kimseler bilmez.

İşte tam bu yüzden sığmıyorsun kabına, 

Sırf bu yüzden adın geçince dağılıyor aklının coğrafyası. 

Bir kentin bütün sokak lambalarını söndürüp 

Gözlerindeki o telafisi imkansız ışığa bürünüyorsun. 

Zamanı tersine akıtan bir nehir gibisin; 

Kuralları, sınırları, "olmaz"ları hiçe sayan, 

Kendi rüzgarını bile zahmetsizce taşıyan bir rüzgar...

Herkes bir hırka giydirmeye çalışırken hayata, 

Sen çıplak ayakla yürüyorsun taşlı yollarda. 

Korkmuyorsun kanamaktan, 

Korkutmuyor seni gecenin o mağrur karanlığı. 

Sana dünyayı yeniden tarif ediyorlar

Bir çay bardağının tabağa değen sesinde, 

Ya da ansızın bıraktığın bir cümlenin derin izinde.

Şimdi hangi şekilde sussan hep çıkmaza çıkıyor yollar, 

Hangi mısra yazılsa, ucunda o malum tebessümün. 

Kalbine sığmaz oldun; 

Çünkü sen, sığ suların değil, 

Sonsuz gökyüzünün o delişmen mavi yakasısın. 

Varsın vursun yüzüne dalgaların, 

Varsın fırtınan devirsin sığındığın limanları; 

Sen kaybolmayı, 

Kendini çöllerde bulmaya feda ettin çoktan.

Ve sen, o yangından payına düşeni almış bir pervane gibi, 

Sadece izliyorsun adımlarını 

Bazen bir adım arkandan, 

Bazen tam kalbinin ortasından. 

Dedikodular varsın dönsün eski mahalle köşelerinde, 

Varsın günah saysınlar bu anlaşılmaz bağı. 

Sen içindeki o sızıyı büyütmeye devam et, 

Bırak dudak payı kalsın o hüzün 

Hep o bardakta. 

Nasılsa biz, aynı gökyüzünün altında birbirini duyan, 

Aynı deliliğe sevdalı iki yıldızız bu gökte

Zaten bu dünya, bizim gibi kalbi geniş, 

Adımları dar sokaklara sığmayanlar için çok küçük.

Herkes yerini, yurdunu, sınırlarını çizerken birer birer, 

Biz, haritaların dışındaki ,

O kimsesiz vadilerde bulduk birbirimizi. 

Sen bir adım daha atıyorsun bilinmeze, 

Ben arkandan rüzgar oluyorum, 

fark etmiyorsun.

Bırak, takvimler istedikleri yılı göstersin, 

Mevsimler bildiği gibi dönsün dursun. 

Sen yine o delişmen renklerini fırçanın ucunda sakla, 

Kırlangıçlar göç etse de senin göğünden, 

Kanatlarındaki o gizli nakış baki kalsın. 

Çünkü biliyorum, 

Ne zaman yorulsan o mağrur duruşundan, 

Balkonundaki o hüzün çiçeği, 

Bizi iyileştirecek olan yegane şeydir aslında.

Şimdi sussak da konuşsak da aynı deryaya çıkıyor cümleler. 

Bir günah gibi vursalar da seni yüzüme, 

Ben o günahın sevabına çoktan razı gelmişim. 

Yenilen gözlerim değil sadece, 

Sana doğru koşan bu yorgun ama mağlup olmayan ruhumdur. 

Uzat elini o umarsız hayallerine, 

Kalbimin sığmadığı yerde, 

Seninle kaybolmaya hazırım yine...

Varsın uykusuz gecelerin hesabı sorulmasın bizden, 

Varsın yazılmamış şiirlerin suçu bizim üzerimize kalsın. 

Biz ki, kelimelerin o dar kalıplarını kırıp 

Suskunluktan yepyeni bir lisan var edenlerdeniz. 

Sen ne zaman başını gökyüzüne kaldırsan, 

Orada, o uçsuz bucaksız mavilikte 

Benim sana biriktirdiğim hevesler görünür.

Kim anlayabilir ki senin o anlık parlamalarını, 

Ya da ansızın içine kapandığın o derin sükuneti? 

Onlar seni sadece bir resim, bir kartpostal sanırken, 

Ben, o şiir defterinin yaprakları arasında 

Sessizce atan kalbini dinliyorum. 

Çünkü sen, bir ömre sığmayacak kadar çok öyküsün; 

Her satırında ayrı bir isyan, 

Her noktasında ayrı bir huzur...

İşte bu yüzden, hiç durma, öylece kal. 

Yine bildiğin gibi yürü o kalabalık caddelerde, 

Yine kuralları boz, 

Ezberleri altüst et. 

Dünya kendi ekseninde sıradanlaşırken, 

Sen benim en güzel, 

En vazgeçilmez çılgınlığım olarak kalacaksın. 

Sığamadığımız bu kalbin, 

Döküldüğü bu son mısralarda, 

Sana olan bu sevda, 

zamanın ötesinde derin bir iz gibi kazındı zihnime ...

redfer