İnsan İnsana

Niçin uzaktır insan birbirine bu denli

Neden korkar kendisinden mi,

İnsan olamamaktan mı?!

İnsanlığından mı utanır ya da?!

Kalabalık yalnızlıklar içinde boğulur,

Hem de kendi tercihiyken.

Hasreti kendine midir yoksa sadece,

Derdi yine kendiyle mi?

Tek kişilik mutluluk arar durur, 

Kimi kez nafile.

Yaşamak hevesini mi perçinler,

İnsan, insanla

Yoksa kendi limanına mı sığınır, yorulunca?

Gölgesi midir birbirinin,

Değilse aynası mı?

Kırılgan yanıdır, insan yine insanın.

Kimi hüzün kovalar,

Kimi güvercin sesi.

Kimi akıtır duygusunu, döker içini.

Sığınır bir kucağa.

Fakat ya öyle değilse,

Elinde değilse, 

Açamıyorsa kalbini, başka kalbe...

Bir kaçıştır, döner başında

Bir kısır döngü.

İnsan insana...

Evet ve üstelik en çok da...

Nasıl ihtiyaçtır bir ses, başka bir sese aslında.

Tehdit sayar kendinden olmayanı bazen,

Kabuğuna çekilir hemen.

Oysa mayası insansa gerçekten,

Buluşmak gerekir ortak noktada.

Vasat iklimler gibi verimsiz olmasın, tohumumuz.

Bereketlensin ışığımızla aydınlansın yolumuz.

Anlamak olsun birbirimizi, huyumuz.

Karanlığa bir mum daha yakalım,

Uzak düşmesin diyarımız.