Meğer

Meğer, ne kadar az anlatmış,

Ne çok sözcük beni.

Sağ elim mızrabına vurmuş yaşamın,

Sol elim yamalı bohçalarda,

Kurutmuş güllerini.

Tek gülüşe sığan çığlıklar, beslemiş zamanı.

Tek kanatlı kuşlar, çırpınmış ayağımın dibinde.

Tüllere sarılmış bir ezgi misali narinmiş hayat.

Meğer ne çok ömür çıkarırmıs, bir yaşamaktan

Akşamın turuncu halleri.

Hayaller, yetim bir çift gözün tutsağıdır, kimi.

Prangası ayağını vuran yanıştır,

Sürgünler kimi.

Kim bilir belki yeniden doğmaktır, bu ölümler.

Ellerimle sarıldıkça ruhuma,

Dayandığım yokuşlardır bu seherler.

Kim bilir arşa kadar gürleyen sesler,

Arza kadar inen seller,

Daha nice rüzgârları sevecekler?

                                             28/11/2020