Hâl İ Pür Melâlimiz

İnsanlığın kapısı kilitli.

Taş duvar dört yan,

Karanlık odalar içinde ıssız insan.

Yalnızlaştırıyor herkesi,

Adım adım şimdiki zaman.

Tanıdık yüzler bile yabancı.

Dostluk desen yalancı.

Sahtelik, kol geziyor

Edilmiş baştacı.

Duygular rol kesiyor,

Kalplerde kıvılcım yok.

Kir, pas tutmuş masum yaralar.

İnsanın zavallı halinden kim anlar?

Vicdanlar donuk,

Yüzler mutsuz,

Bir devir ki gelecekten umutsuz.

Taşlaşmış ruhlar,

Korkulu gözler,

Sersefil hayatlar,

Gerçekler sancılı,

Yaşamak bile ağır.

Gün gibi aşikâr,

Hâl-i pür melâlimiz.

Bu nasıl talihsizlik ki,

Acısını çekiyor, çoluğu çocuğu?

                             07/09/2026