Şu Uzun Anadolu Ve Sen

Sisli bir Afyon sabahıydı,

İlk kez trene binecekti.

Bakışları tedirgin, ürkek ceylan misali,

Ayakkabılarını çıkardı önce,

Kapalı yere girerken 

Öyle öğretilmişti.

Yine aklıma düştü, o küçük kız çocuğu.

Yıllar, döküldü sonra birer birer avucuma.

Hani, o deprem kargaşası,

Cehennem yeriydi.

Güya dost eli uzanmıştı,

Yâd ellerdi oysa.

Alay edercesine

Halden anlamazlıklarıyla

Trajediyi çevirdiler, komedyaya.

Anadolu insanı yoksul, temiz kalpli.

Yüreği engin hem de zeki.

İhtiyaç der, 

Kötü güne saklar, her şeyi.

Çare yaratır çaresizlikten.

Tüm bu hatıralar,

Tanrı'ya en yakın

Günlerimizde mi,

Yani çocukken miydi?!

Eşikler, ev önü ile sokak geçişi.

Anadolu insanı doldurur 

Eşikleri.

Hatırladım, yıllar sonra orda,

Tüm güzelliğinle seni.

Geç kalınmış pişmanlıklar gibi.

Oysa en basit anlar bile 

Yeterdi seni sevmeye.

Ve söylemeye bir sevgiyi...

Keşke...

Keşke, yalnız bunun için sevseydim seni!

           Cemal Süreya anısına saygıyla...