Kabus

Dudaklarından dökülen nefret kelimeleri kadar sahici , zamanın akışı gibi gelip geçici...
Bilmiyorsun amma yokluğun çok ezici...
Ve sönmekte fanusun içindeki kalp ateşim , kara ormandı  gördüğün tek kabusun...
Bütün saçmalıklarım zihnime teyakkuz ediyor , bitmek bilmeyen  hayal kırıklıklarımın taarruzu..
Söyler misin bana  sevginin  olur mu makbuzu?
Düş kırıklıklarından  yaptığın  beyaz bir elbise giydiğin,
Zayıf ve minicik eller ne bilisin cehaletin vehametini ...
Yaşamakla , ölmek arasında gidip gelmekle ödüyorum kefaretimi....