Kimse Kendi İçinden Taşınamaz

Kimse kendi İçinden Taşınamaz

İnsan, evini sırtına alıp gidebilir.

Şehrini değiştirebilir.

Adını bile.

Ama içindeki kurulmuş dünyaya ait,

tek bir eşyayı yerinden oynatamaz.

Çünkü bazı acılar, kapıdan girmez.

Duvar olur.

Sen yıllarca pencereyi açtığını sanırsın.

Meğer hep aynı duvara bakıyormuş bulursun kendini.

Bir gün, çocukluğundan kalmış küçücük bir hareketi kendinde yakalarsın.

Bardağı iki elle tutarsın.

Kimse görmez de

İnsan,

en eski alışkanlıklarını hep yalnızken giyer üzerine.

İşte insan, en çok orada annesiz, babasız değil.

Zamansız kalır.

Çünkü bazı alışkanlıklar, bizi büyüten insanların değil,

biz fark etmeden içimize yerleşen günlerin sesidir.

O yüzden kimse geçmişini taşımaz.

Geçmiş,

insanın yürüyüşünü taşır.

Bir merdiveni çıkışından tanırsın bazılarını.

Bir kapıyı kapatışından.

Bir tamam deyişinden.

Hayat, yüzümüzü herkese değiştirir.

Ama kimse,

kendine doğru yürüyüşünü değiştiremez.

Ve belki de insanın ömrü,

kendinden kaçtığını sandığı yolların

hep aynı iç kapıya çıktığını

usul usul öğrenmesidir.