İki

Bugün kimse konuşmadı.

Buna rağmen

bir cümle,

hepimizden önce odaya girdi.

Kim yazdı,diye sormadım.

Çünkü yazanlar imza bırakır.

Bu ise yalnızca yön değiştirdi.

Sayfanın ortasında durdu.

Uzun süre hiçbir anlamı seçmedi.

Sanki hangi insanın içinde yaşayacağına karar veriyordu.

Elimi uzattım.

Dokunmadım.

Bazı şeyler, okunmadan önce değil,

yaklaşıldığında değişir.

Tam çıkarken arkamdan tek bir ses geldi.

- Bugün de beni fark edemediler.

Dönmedim.

Çünkü ilk kez

görünmeyen bir şeyin gülümsediğini duydum.