Bazı İnsanlar Evine Geri Dönemez

Bazı insanlar evine geri dönemez.

Çünkü dönecekleri ev, çoktan bir hatıraya taşınmıştır.

Eşiğinde bekleyen ayakkabılar çürümüş, 

perdelere sinen akşam çoktan başka mevsimlere karışmıştır.

Kapıyı çalsalar, 

içeriden gel diyen kimse kalmamıştır.

Bir zamanlar sofraya çağıran sesler, 

şimdi duvarların içinde dolaşan yankılardır.

İnsan, en çok çocukluğunu kaybeder.

Sonra annesinin telaşını, 

babasının sessizliğini, 

masadaki eksik tabağı, 

pencereden içeri süzülen akşamı, 

koridorda unutulmuş bir terliğin ev kadar büyük yalnızlığını.

Sonunda bir gün fark eder. 

Asıl gurbet, başka şehirlerde yaşamak değil, 

kendi geçmişine misafir olmaktır.

Çünkü bazı yollar aynı kapıya çıkar, 

ama hiçbir kapı aynı insanı karşılamaz.

Bazı insanlar bu yüzden her gece aynı rüyaya döner.

Çünkü uyanınca gidebilecekleri hiçbir ev kalmamıştır.

Yine de ceplerinde eski bir anahtar taşırlar.

Belki açmaz hiçbir kapıyı.

Ama insan, 

en çok artık açılmayacağını bildiği kapıları özler.