Bugün İçimde Biri Erken Uyandı

Bugün içimde biri, güneşten önce uyandı.

Perdeyi ben açmadım.

O açtı.

Sokağa ilk kez bakıyormuş gibi uzun uzun pencereye yaslandı.

Bir serçenin telaşını izledi.

Bulutların hiçbir yere yetişmeye çalışmadığını fark etti.

Sonra bana döndü.

Koşalım. dedi.

Nereye? diye sordum.

Omuz silkti.

Bilmiyorum.

Her şey bir yere varmak zorunda olsaydı, rüzgâr bu kadar mutlu eser miydi?

Uzun zamandır hiçbir sorunun cevabını aramadan gülmediğimi hatırladım.

Bir su birikintisinin içinden geçtik.

Ayakkabılarım ıslandı.

Çocuk sevindi.

Ben önce etrafıma baktım.

Kim görmüş olabilir diye.

İşte o an,

aynı bedende iki insan yaşadığımızı anladım.

Biri, hayatı yaşamaya çalışıyordu.

Diğeri,

başkalarının ne düşüneceğini.

Eve dönerken,

içimdeki çocuk elimi usulca bıraktı.

Arkasından koşabilirdim.

Koşmadım.

Çünkü ilk kez anladım.

Ben, yapamayacağımdan değil.

Yapabilecek olduğumu bildiğim şeyleri yaparsam, artık korkacak hiçbir bahanem kalmayacağından korkmuşum.