Renklerin Ötesinde İnsan

"Doğduğumda Siyahtım,

Büyürken Siyahtım,

Güneşe Çıktığımda Siyahtım,

Korkunca Siyahtım,

Hastayken Siyahtım,

Öldüğümde Hala Siyahım...

Ve Sen Beyaz Çocuk,

Doğduğunda Pembesin,

Büyürken Beyazsın,

Güneşe Çıktığında Kırmızı,

Üşüdüğünde Mor,

Korktuğunda Sarı,

Hastayken Yeşil,

Öldüğünde de Grisin,

Sen Şimdi Bana Renkli mi Diyorsun?"

Afrikalı bir çocuğa ait bu şiir

insanın önyargılarını sorgulatan ironik bir metin gerçekten. 

Sadece teninin renginden dolayı ötelenen, ötekileştirilen insanların aslında, 

İslâm'ın ortaya koyduğu ölçüyle yani ten rengiyle değil; takvasıyla değerlendirilmesi gerçeğini taşımakta. 

Zira Rabbimiz Hucurat Suresi 13. ayette buyurur ki;

“Şüphesiz, Allah katında sizin en üstün (kerim) olanınız (ırk, renk, soy ve servetçe değil) takvaca (korkma, sakınma, Allah korkusuyla günahlardan korunma) en ileride olanınızdır.”

Ve bu ayetin ışığında tek gerçeklik de şudur:

insanı "renkli" yapan teni değil; kalbi, ahlâkı, merhameti ... 

Yani kişiliğidir. 

Ve 

Kişiliğin de renklisi makbuldür, kişiye göre renk değiştireni değil! . 

Vesselam