Ay Tozu Serpiliyor Üzerimize

AY TOZU SERPİLİYOR ÜZERİMİZE…

Ateş turuncusu bir ruhu olmalı insanın. Her fırsatta bu turuncuya maviyi katmalı. Öyle açık da değil doyurucu bir mavi. Parlak güzel bir mavi, belki de kobalt mavisi. Dudaklarında uygarlıklar olmalı insanın. Üst üste kurulurken bir sonrakinden daha da arı duru ve bir önceki medeniyeti ileriye taşıyan cümleler kurulmalı. Sevdiğinin gamzelerine kuş sarayları inşa etmek için kudret sahibi olmalı insan. Onun her tebessümü için dünyanın her köşesinden rengârenk kuşlar getirmeli.

Seslerden yalıtılmış bir bekleyişin muhatabı olmak, dünyanın seslerine esir olmuş insan için elbet anlaşılacak bir şey değildir. Her şeyin sustuğu bir yerde, ruh meridyenlerin yaylarına pay edilir. Yürek her saat diliminde sevdaya kurulur. Birbirini hisseden iki insanın varlığı zamanın o bilindik doğrusunu büker. Dünyanın çatısında nefesleri yan yana gelir ve söylenmeyen sevda sözleri birbirini öğüterek ay tozuna dönüşür.

Asmani dokunuşların boyun kıvrımındaki şah damarından, omuzların şeker tanelerine ulaşması gece olunca parmakların ucuna hediye edilir. Gül masalına dönüşen yanaklar, perilerin yürümeleriyle aydınlanır.

Mavi gök ve mavi deniz birbirine sarılır aynı tonun içinde. Mavi yengeçler gök kokulu oklara vurulur. Sevdanın o korunaklı kabuğu kırılır ve bambaşka şahlara yakışır bir dönem başlar. Kâinatın tüm kapılarını açan o gümüş anahtar birbirine kenetlenmiş iki elin avuçlarına sunulur. Her sevda sözüyle denizin derinliklerinde iri inciler belirir.

Giderek diğerine benzeyen üzümler gibi sevda ile daha da yakınlaşan gece ve gündüz tek bir anda sabitlenir. Her şerare dilin sessizliğini çözer. Aşırılık, şifadarlık ve delicesine yenilenme görmek isteyenler için görkemli bir devri başlatır.

Şükufezar gerdanlarda, arı kanatlarından kelebek gülücüklerinden şiirler yazılmalı. Çokluk, azın sevda ile fazlalaştırılması sanatıdır. Her mısraya taahhüt edilen tabi olma, derinleşme ve güzel huylarla sırlanma kaçınılmazdır.

Temizlenmenin ve arınmanın adıdır sevda. Katlanmanın değil güzelleşmenin, güzelleştirmenin ve her şeyin gerçek lezzetine kavuşmasının mevsimidir. Tahayyül, ulaşılmak istenen şeye yaklaşma adımlarını attırır. Hayranlık, bir kişiden kâinatın akıl almaz gizemine ve muhteşemliğine yansır. Yaratılışı anlamak için insan sevmeyi öğrenmelidir. Sevgi ile yapılan her şey Rabb’ın rızasına bir taleptir; bir kediyi okşamak, sevgiliye sarılmak, gökyüzündeki kuşa gülümsemek, ekmeğini ikiye bölerek arasına yüreğini koyup lokma kardeşini bulmak, gözleri nemli birinin omzunu sıvazlamak, yürekten “Seni Seviyorum” demek de..

                       TülayMaviYıldırım