Eh İşte

Nasılmışım mı?

Biraz küskün, biraz kırgın, çokça parçalanmış

Kimse üzülmesin diye küçük parçalara ayrılmış,

Ne sesimi duyan olmuş ne de yokluğumu fark eden...

Kim demiş ki bunun bir adı olmak zorunda diye?

Adı ayrılıkmış, hasretmiş falan

Ben en sevdiğin yolları döşemişim adımlarımın altına,

En sevdiğin mevsimleri kapmışım rüzgarından,

Hangi kapılar çarpılsa yüzüne

Ardında yine ben varmışım.

Senin geldiğin yoldan başkasını bilmemişim

Bilsem vallahi kaybolurmuşum,

O yüzden sen yine bildiğim yoldan gel

Gözümün feri gitmiş her akşam

Başka yollara çalışamamışım.

Neden sesi çok çıkarmış ki

O adına ayrılık hasret falan denen şeyin?

Ben kavuşsam kıyamet kopar sanırmışım.

Nasılmışım mı?

Yine gökyüzü çökmüş omuzlarıma

Kuşların bile uçmadığı yerdeymişim,

Yaprağın savruluşu kadar çaresiz,

Çürüyen bitkiler kadar sessiz,

Ayazı yemiş toprak kadar hissizmişim.

Nasılmışım mı?

Bir köy kahvesinin diline dolanmış siyasetli cigara gibi 

Olsam da olurmuş, olmasam daha iyiymiş belki,

Memleket meselelerine dizilen taşlar bile okeye dönmüş

Ben meselemize dönememişim, neden?

Adına ayrılık, hasret falan demişler çünkü,

Demeselermiş keşke...

İçimde tutulmamış vaatlerin yorgunluğu

Acılarıma alkış tutan kalabalıklarım olmuş,

Yetmemiş peşlerine düşmüşüm.

Göz pınarlarımda adı konmamış ölü denizler

Kirpiklerimin kıyısında balıklarım çırpınmış delice,

Nasılmışım mı?

Yokluğunla yaşamayı öğrenememişten hallice,

Nasılmışım mı?

Eh, işte!

             Aslıhan Savaş