Son Sefer

Hak yolu seferimiz yeni başlar Hasan Can

Bir aslan pençesinden yara alır mı cihan,

Kalır mı sandın bize ne saltanat ne eyvan

Şu dolu heybemizi gör aldanma Hasan Can...

Cihana hükmederken gözle görülmez ağrı,

Gelip bulunca bizi bilmedik Hak'tan ayrı,

Tecelli etti gerçek ve sen de bundan gayrı

Derdimize dermandan ayrı yanma Hasan Can...

Rüyadan aldık emri çıktık şu seferlere*

Memur tayin edildik aldığımız yerlere,

Medine hademesi taç olsun da serlere

Bizi bu şan şereften ayrı anma Hasan Can...

Teslim etme vaktidir hükümranlık cehdimi,

Ömür denen seferde vakit tek gün batımı,

Tam iki yıl sekiz ay biz de bir kalp atımı**

Şu gönül çeşmemizden ayrı kanma Hasan Can...

Yavuza giden yoldur garabetin ciheti,

Dünya süsüne yeter bir kılıcın ibreti***

Ulemanın çamuru kaftanımın ziyneti****

Bizi o cevahirden ayrı sanma Hasan Can...

Cihan Yavuz bilir de, gönlüm Selimî yazar*****

Sert mizaçlı kılıçtan kaleme didem sızar,

Giryemi füzun eder kahrım deryaya uzar

Meramımı kelamdan keskin sunma Hasan Can...

Pençesini geçirdi hayat son sefer diye

Rabbin selamı vardır bu seferden hediye******

Nice fetihler görsün şu Devlet-i Aliyye

Beka için Baki'den ayrı onma Hasan Can...

Makamımız nicedir, en yüceye ersin

Hasan Can, bu faniye teveccüh mü eylersin!

Emrihak zamanıdır, Hak çağırıyor dersin

Ya sen bizi yıllardır başka kimle bilirsin!*******

                Aslıhan Savaş

* Kapı ağası Hasan'ın anlattığı rüyayla sefer hazırlıklarını başlatmış, Mısır'ı fethetmiş Sultan Selim Han'a imam hutbede ismini zikrederken Hakim-ül harameyn( Mekke ve Medine'nin hükümdarı) demiş, Sultan ise kendisine Hadim-ül harameyn (Mekke ve Medine hizmetkarı) denmesini emretmiştir.

**Mısır seferine çıktıkları gün kayıkta Yavuz Sultan Selim Hasan Can'a sorar;

-Yumurta sever misin? Hasan Can cevap verir;

-Beli(evet) Sultanım,

Aradan iki yıl sekiz ay geçer, seferden dönüşte Sultan Selim Hasan Can'a sorar;

-Nasıl?

-Haşlanmış, Sultanım.. işte iki can dostun geçen süreye rağmen kalp ritimlerinde en ufak bir şaşma olmaması ve ayrı atmaması, iki ruhun hemhal olması şiirimin ilhamıdır.

***Bir elbiseyi iyice eskiyene kadar giyerdi. Bütün devlet erkânı da böyle davranmak zorunda kalırdı. Bir defasında Venedik elçisinin huzura çıkacağı haberi gelir. Bunun üzerine vezirler, tedirginlikle de olsa üzerlerindeki hayli eskimiş olan elbiseleri değiştirme ihtiyacı olduğunu Yavuz Sultan Selim'e sadrazam aracılığı ile bildirirler. Yavuz Sultan Selim : “Münasiptir” diye cevap verir.Elçinin geleceği gün bütün vezirler huzura yeni elbiseleri ile çıkarlar. Görürler ki o koskoca Sultan yine o eski elbiseleri iledir. Yavuz Sultan Selim tahtında oturduğu halde, tahtın basamağına da kılıcını koymuştur. Pencereden vuran ışığın etkisi ile kılıç, parıl parıl parlamakta ve gözleri kamaştırmaktadır. Bu durum karşısında vezirler utanıp şaşkın bir vaziyette kalırlar.

Elçiyle olan görüşme bitince Yavuz Sultan Selim sadrazama bakarak: “Paşa, var elçiye sor bakalım; bizi nasıl bulmuştur?” der. Elçi: “O kılıcın parıltısı gözümü öyle aldı ki, kendilerini göremedim bile…” diye cevap verir.

****"Bir alimin atının ayağından sıçrayan çamur bizim çin şereftir," diyerek kaftanının çamurunu temizletmemiş ve vasiyetinde üstüne konmasını istemiştir.

*****Selimî mahlasıyla yazdığı bir şiire gönderme

****** Sultanın hastalığı boyunca yanında musahibi Hasan Can vardı. Ondan Yasin suresini okumasını istediğinde "Selam" ayetine geldiği zaman Sultan Selim ruhunu teslim etmişti. 

*******Yavuz Sultan Selim hastalığının şiddetli zamanında "Hasan Can bu ne haldir?" deyince, Hasan Can "Sultanım Hakk'a teveccüh edip beraber olacak zamandır," cevabını verdi. Bunun üzerine Yavuz, "Bizi bunca zamandan beri kiminle bilirdin? Hakk'a teveccühümüzde kusur mu gördün?" diye sordu.

Ruhları şad olsun...