Eşsizdin

Peruğunu çıkar

ve makyajını sil

gösteri bitti.

Eşsizdin, ama...

Aslında hiç var olmadın.

benim seni görmek istediğim o kalabalığın

en gürültülü sessizliğiydin.

Şimdi o boyalı tebessümlerin çatlaklarından sızan,

Zemheri ayazı gibi çıplak bir yoksunluk.

Seni ben icat ettim,

en kuytu yaralarımın ağrısıyla;

Kırık aynalardan topladığım binlerce parçadan,

Tek bir kusursuz yalan yonttum göğsüme.

Makyajın aktıkça altından çıkan o yabancı çehre,

Kutsal bir sessizlik değil,

İçine hiç girilmemiş, kapısı kilitli bir harabe.

Eşsizdin;

çünkü ben seni,

Kendi kimsesizliğimle süslemiştim.

Şimdi o ipek kostümleri birer deri gibi soy üzerinden,

Çünkü bu sahnede artık alkışlar değil,

Sadece kendi ayak seslerin yankılanıyor.

Seni bende bitiren, senin gidişin değil;

Benim, senin yerinde gördüğüm

o boşluğu artık sevmemem.

Perdeler kapandı, ışıklar kuyu gibi derin.

Geriye ne bir replik kaldı, ne de bir sufle.

Koltuklar boş, salon soğuk,

Seni alkışlayan o hayali kalabalık çoktan dağıldı.

Sen, var olmayan bir sahnenin

Hiç yaşanmamış hikayesiydin...