Mavi Bir Öyküce

    Deniz mavisi bir yolculuktu hikayem. Renklerin dergâhına yılların kurululduğu bir masada yalnızım gözlerimin hülyâsında. Vazo çiçeği gibi ruhum, narin. Solmayacak bir sevinç arayan kuşlar gibi yuvasında.

    Kısa yolculukların dönemeçlerinden uzun seyahatlere özenen meraklı bir gezginim. Evlerin eşiklerinde düşünceli ama umutla bekleyen çocuklar gibi şenim. Sokak rüzgârlarında başı hoş, sevdası buram buram esen bir gencim. Kimi kez de akşamları evine sığınan, sıcak bir sese sarılan bir ruh...

    Çocukluğumun soba başı hatıraları gibi yarı kalabalık yalnızlığım. Sevdikleri, dimağında seslenirken şen bahçelerde umut çicekleri eken bir çocuk kalbim.

   Hatıra defterimdeki masum yanlarımın resmine, şiirler dizerdi arkadaşlarım. Oysa masumca akan gözyaşlarımı hınzır gülüşlerle örterdim kimi kez. En güzel çağı, hayatımızın çocukluk ve başta esen kavak yelleri zamanla.

   Deniz mavisi bir boya elimde boydan boya ve boyumca mavi çiçekler boyamak isterdim yeni günlere.

   Mavice hikayeler biriktirdim hatıralarımda. Bakıp da bir gün anılar albümüme, o ilk düştüğümde dizi kanayan çocuk bendim; elimden tutan da ilk sendin, diyebilmek için çocuk ve esrek ruhumla.