Yazmak Keyiftir

    Odanın loş ışıklarına, perde aralığından sızan sokak lambalarının ışıkları karışıyordu. Saat gece yarısını yeni geçmişti. Ben odamda, ertesi günkü yazılarım için elimde not defterim ve telefonum ile hazırlık çalışması yapıyordum. O sırada koridordan evimizin sevimli kedisinin tıkırtıları geliyordu. 

    Bir süre sonra kulaklıkla sakin bir müzik dinlemeye başladım, rahatlatıyor ve beni yazılarıma daha çok odaklıyordu. Geceleri genelde şiir yazarken, gündüzleri düzyazı yazıyordum. Fakat bu gece her ikisi için de içimde bir dürtü vardı. Ruhumu akışına, duygularımı kelimelere bırakmak istedim. Hayat da bir nebze öyle değil miydi zaten? 

   Kısık sesle dinlediğim müziğe dışarıdan gelen martı sesleri eşlik ediyordu, sokaklar sessizdi, gecelerin en çok, sessiz yanını seviyordum belki de.

   Eskiden karaladığım iki şiir üzerinde düzeltmeler yaptım. Yeni düzyazı konuları tasarladım. Yazmak çok iyi geliyordu. Kendimi iyileştiren bir eylemdi yazmak. Kendimi tanımama yardımcı olan... Sanki ağaç dallarından havalanmayı bekleyen serçelerin heyecanı atıyordu kalbimde yazarken. Ertesi gün sesimi biraz daha duyurmak, insanlara biraz daha dokunabilmek duygusu alevleniyordu içimde.

  Artık ertesi güne hazır olmanın rahatlığı içinde güzel bir uykuya dalabilirdim. Kalemim ve notlarım masanın üzerinde yarını bekliyordu.