Mekanikmiş Zaman

Yürüdükçe ben,

Dirilirdi içindeki mahcup çarklar.

Ne zaman elim kalksa dünyaya,

Ne zaman avucum göğsüme değse…

Şık gövdesi, ışıltılı süsleri

Anlamını yitirdi adımlarım kesilince.

Eskiden yanlış da olsa

Atardı turunu zamanın çeperinde;

Gezinirdik birlikte,

Ömrümün her saniyesinde.

Ondan kalan son sığınak,

Son hatıra…

Şimdi dönse de dünya,

Ben yeniden koşsam da,

Saat hep 18.35.