Afife

Yaşattığın bu özlem nasıl dinecek, söyle;

Bitecek mi hasretlik, bildir artık Afife.

Ya gel çok geç olmadan kışımı bahar eyle,

Ya beni de yanına aldır artık Afife.

Yorgun, yaralı gönül isyanda, ayaklandı,

Aklım duygularımın arkasına saklandı.

Bana tebessüm bile sanırım yasaklandı,

Bir ses ver de yüzümü güldür artık Afife.

Sebebi ne susmanın, neden hep siniyorsun?

Gönlünden mi çıkardın, sabır mı sınıyorsun?

Beden ayakta diye sağ mıyım sanıyorsun?

Aldığım nefes bile züldür artık Afife.

Gönlün sıla yerine gurbeti mi yeğliyor?

Başka kalbe girdin de o mu seni eğliyor?

Yar mı ağyar mı söyle, kim yolunu bağlıyor?

Bu sırrın perdesini kaldır artık Afife.

Yüreğim boyun eğdi bitmeyen hicranlara,

İnşirahım yerini bıraktı buhranlara.

Ne olursun çık gel de bir son ver hüsranlara,

Şu gönlümü umutla doldur artık Afife.

Bitsin yeter bu çile, söyle nedir ederim?

Bileyim yoksa eğer senin yanında yerim.

Kalmadıysa gözünde benim hiçbir değerim,

Seni unuttum de de öldür artık Afife.