Yuvaya Hasret Kuşlar

Kanat çırparlar gökyüzünde, ama hiç yaşayamazlar;

Sessizce seyrederler dünyayı, tek bir fısıltı bile duyamazlar.

Konsalar da bir zamanlar sığındıkları,

Şimdi ise kargaların yıktığı o yuvalara,

Yıkıntıların arasında durup acılarını

Anlatacak tek bir can bile bulamazlar...

Sürekli bir göç telaşı, zihinlerinde hep aynı rota;

Bu talihsiz kuşlar, yalnızca kıştan kışa uçarlar.

Rüzgar kadar yalnız, ayaz kadar soğuk...

Kargaların talan ettiği, yağmalanmış o viran yerlerden kopup,

Sadece sessizliğin ve kimsesizliğin olduğu diyarlara sığınırlar.