Kimsesizlerin Hamisi

Kendi yangınını küle çevirip rüzgara savurmuştu,

Dünyanın tüm dertlerini kendine vatan eylemişti.

Yüzünde çizgilerden bir coğrafya,

ruhunda dipsiz bir kuyu,

O, kendi ömrünü

başkalarının eşiğinde harcayan bir yabancıydı.

Hiçbir yere ait değildi,

ama her kırık kalbin yurduydu...

Yükü ağırdı ama adımları kar gibi hafif

Kiminin yarım kalmış hevesini,

Kiminin hiç kurulmamış hayalini taşırdı.

Yıldızlar sönüp şehir uyandığında,

Görünmez bir limana boşaltırdı ceplerini;

Sırf dünya biraz daha katlanılır olsun diye,

Güneşin altına umut tohumları ekerdi.

 toprağa bıraktığı her tohum kendi gözyaşıydı,

Herkes uyurken o, bir Tanrı misafiri gibi sessizce ağlardı.

Gölgesi bile yük etmesin diye bu yalan dünyaya,

Gecenin karanlığına karışır, kaybolurdu...

.....

...........

Ulu hakan  Abdulhamid han'a ithaftır