Adı Kalır Bahtiyar

Toprak kokar kerpiç duvarların teni, 

Siner odalara unutulmuş çocukluk sesleri. 

Bir seccade serilir tahta döşemeye, 

Sessizce çekilir tespihin son taneleri. 

Zamanın çarkı durur bir anda, 

Artık ne sabah ne akşamın telaşı…

Bir çay demlenir bakır çaydanlıkta, 

Hiç kimsenin içmediği bir bardak kalır. 

Pencere camında buğulanan yalnızlık, 

Dışarıdaki soğuk rüzgara karışır. 

Öyle bir gidiştir ki bu gidiş; 

Arkasında ne bir iz, ne bir ayak sesi …

Eski bir radyo durur komodinin üstünde, 

Cızırtılar arasında yiten bir hatıra. 

Dökülür boyaları pencerelerin, 

Rüzgar sızar en derin yaralara. 

Kimse bilmez bu hanenin sahibini, 

Adı sorulmaz…

Bir çocukluk heyecanı aramıştır hep o odalar, 

Oysa payına düşen yalnızca soğuk taşlar. 

Kırık bir masada unutulmuş mektup, 

Satırlarında eriyen o yarım kalmış sevdalar. 

Mürekkep dağılır, cümleler tükenir; 

Son kalan arzular,

Havaya karışır.

Sokak lambası vurur avluya zayıfça, 

Gölgeler boy atar duvarlar boyunca. 

Bir kedi geçer sessizce eşikten, 

Sanki bilir içeride kimsenin olmadığını. 

Yalnızlık büyür, 

Oda soğur; 

Unutulur…

Bu adam kim ?

Bir takvim yaprağı daha düşer duvardan, 

Dün ile bugün birbirine karışır. 

Kilit vurulur o eski ahşap kapıya, 

Paslı bir anahtar kalır pervazın üstünde

Artık ne gelen olur ne giden, 

Sadece zaman 

Ve ağır aksak geçen saatler…

Gök gürler belki, bir yağmur başlar; 

Yıkar çatının yosunlu kiremitlerini. 

Silinir her birinden o son hatıra, 

Rüzgar savurur izlerini. 

Bir fırtına kopar ki 

Sebepsiz ve nedensiz 

Göğsünün içinde

Susar şehir.

Diner bütün gürültüler.

Duvarlara sinmiş bir garip insan hikayesi... 

Öylece tamamlanır 

Bir an susar o tahta gıcırtılar, 

Rüzgar bile değerken sakınır artık, 

Paslanmaya yüz tutmuş kapı tokmağına. 

Bir garip geçti bu dünyadan derler, 

Diner fukara evin bütün sesleri.

Adı kalır Bahtiyar 

redfer