Enkazdan Kalan

Hükmünü yitirip sustuysa avaz,

Zamana saplanan kesik bıçağım.

Ruhuma erkenden geldiyse ayaz,

Yıkılan cephede son sığınağım.

Aklımın ipleri koptu kopacak,

İçimde deliren o çıplak kaçak,

Sallanıp duruyor kırık salıncak,

Kökünden sökülen küflü ocağım.

Mutluluk dediğin bir vitrin süsü,

Gözümde büyüyen yokluk kâbusu.

Yutarken ömrümü hırsın uykusu,

Zamanın sırtında ağır kaçağım.

Gölgenin boyuna aldanıp koşan,

Kendi sınırını kibirle aşan,

Maskeler takarak sahtece coşan,

Aynada deliren yabancı çağım.

Fırtına göğsümde yırtıp geçerken,

Kaderim her gün bir kefen biçerken,

Hayat bu kadehten zehir içerken,

Gövdemiz gömülür erken ve erken.