Ne Çok Pişmanlık Kaldı Ardında

Vakit, 

bir bardak çayda yavaş yavaş soğuyor.

Masada eski bir takvim yaprağı,

üzeri sararmış, köşeleri kıvrılmış.

Dışarıda bir çocuk sesi çınlıyor,

Yarım kalmış bir cümlenin hüznü

odayı ağır bir örtü gibi sarıyor.

Taze ekmek kokusu sinmiş havaya,

geçmiş eylül günlerinin hatırası gibi.

Ne söylesem eksik kalıyor,

ne yazsam fazla geliyor.

Sabahın ıssız tenhasında

kendimle baş başayım.

Ahşap sandalye hafifçe gıcırdıyor,

bir fincan soğuk kahve,

masanın kenarında unutulmuş.

Yolun sonu değil bu,

Avucumda biriken

onca yılın yorgun izleri.

toplanıyor dizlerimde

geçmişin ağırlığı,

Kelimeler dilimin ucunda

takılı…

Sessizce…

bir keyifsizlik büyüyor göğsümde

içinde dinmek bilmeyen

kırık umutlar.

Uzakta ince bir veda şarkısı.

Arkamda koca bir şehir,

lambalar sönük, sokaklar boş.

Adımlarım isteksiz,

Adımlarım yavaş.

Senin hayalinin peşinden koşarken 

yorulmuş…

Sana çıkan yollar kapalı.

O eski arkadaşlar bile

çoktan uzaklaşmış yanımdan.

Sabahın yalnızlığında

kendimle baş başa 

kalmışım.

Ne dünü geri getirebiliyorum,

ne de yarına ulaşma arzum var. 

Her saniye

uzayıp gidiyor,

Seni benden

uzaklaştırıyor.

Zamanın dışında kalmış biri gibi

düşüyorum.

Aradığım, tanıdık bir ses…

Ama her yanım

sessiz ve boş.

Dudaklarımdan çıkan

o soğuk nefes,

bu hikâyenin en hazin bitişi belki.

Tanıyamıyorum artık

aynadaki yüzümü.

Senin çekip gittiğin o eylül sabahı

bütün mevsimlerimi

beraberinde götürdü.

Cevapsız soruların yükü altında

kendi iç sesimin yankısında

kayboluyorum.

Kapı kapandı,

üzerine kilit vuruldu,

İçeride bir tek ben kaldım.

Her şey bitti,

yarım kaldı o tatlı rüya.

Ne geri dönmeye gücüm var,

ne de yeni bir menzile yürümeye.

Ne çok pişmanlık kaldı ardında,

ne çok öfke.

Senden kalan

Noksan hatıralarla.

Hiç var olmamışım gibi,

hiç sevmemişim gibi…

Adını sokaklara bırakıp

bende gidiyorum.

redfer